"ฉันให้โอกาสเขาแล้ว!"
"น่าเสียดายที่เขาไม่รับ!"
หลี่หย่วนเต้ามองไปที่ปู้หล่านคงที่กำลังคุกเข่าหมอบอยู่ แล้วยิ้มจาง ๆ "เขาบอกว่าจะโทรหาคุณ ให้คุณมาเอาคืนให้! เขายังบอกอีกว่าจะฆ่าฉัน!"
"ผู้อาวุโส ได้โปรดระงับโทสะเถอะ…"
"เจ้าเด็กไร้ค่านี่ปกตินิสัยเสียปากเสียอยู่แล้ว! ได้โปรดให้อภัยเขาด้วยเถอะ…"
ตอนนี้ปู้หล่านคงหวาดกลัวจนสมองว่างเปล่า รีบโขกศีรษะพลางตะโกนไม่หยุด "ผู้อาวุโส ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"
ในที่นั้น
มีเพียงปู้หล่านคงที่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าน่ากลัวแค่ไหน!
อีกฝ่ายไม่ใช่ทั้งอูจุน ไม่ใช่ทั้งจอมยุทธ์ขั้นอัศวิน และยิ่งไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งแดนเทวะอะไรนั่น!
แต่เป็นมหาผู้ทรงพลังระดับหยวนอิง ที่น่ากลัวกว่าแดนเทวะเป็นหมื่นเท่า!
คนระดับนี้เพียงแค่โบกมือขยับเท้าก็ผ่าภูเขาแยกแม่น้ำได้ แม้แต่คาถาวิชาเล็ก ๆ ยังอาจเทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์!
ฝ่ามือเดียวฟาดลงไป สวินเมิ่งกั่งคงถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง?
หาเรื่องใครไม่หา ดันมาหาเรื่องเซียนมนุษย์เดินดินแบบนี้!
บัดซบ บัดซบ!
ไอ้เวรนี่ช่างหาทางหาที่ตายเก่งจริง!
หัวใจของปู้หล่านคงดิ่งลงถึงเหวลึก ในใจแอบสาปแช่ง พลางบนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
พวกผู้เฒ่าหยวนอิงปกติ ถ้าโดนยั่วยุแบบนี้ต้องโกรธเกรี้ยวและจัดการฆ่าพวกเขาทันที
เพราะฉะนั้น ชั่วขณะหนึ่ง ปู้หล่านคงแทบไม่คิดจะมีชีวิตรอด!
ก่อนหน้านี้ในต้นไม้ยักษ์จวี้หยวน สุดแสนลำบากกว่าจะคว้าเส้นใหญ่หลี่หย่วนเต้าไว้ได้ แต่ลูกชายตัวเองกลับไปล่วงเกินอีกฝ่าย เส้นใหญ่ยังไม่ทันได้ใช้ให้คุ้ม ชีวิตก็แทบจะดับแล้ว!
"ไอ้เวร ไอ้เวร คลานมานี่ ขอโทษผู้อาวุโส…"
ปู้หล่านคงที่เริ่มสิ้นหวังแล้ว รีบหันกลับไปตะคอกใส่ปู้หลิวอวิ๋นเสียงดัง
ตอนนั้นปู้หลิวอวิ๋นที่เพิ่งรู้ตัวว่าเตะแผ่นเหล็กหนาเป็นพิเศษ และล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าแล้ว รีบกัดฟันคลานมาพร้อมน้ำเสียงสั่นเครือ "ขอโทษครับ ขอโทษ… ผู้อาวุโส ขอโทษ…"
ตุ้บตุ้บ~
คนที่อยู่ในที่นั้น
ยกเว้นไป๋เสี่ยวเสี่ยว ซ่งอี้ และซูเซียวเหยา หวังเจี้ยนกับคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจกลัวตามปู้หล่านคง พากันคุกเข่าลง
"โลกนี้ก็ช่างแคบจริง ๆ"
"พวกที่นิสัยจองหองอวดดี คิดไม่ถึงว่าเป็นลูกชายของนายปู้หล่านคง"