ล้างบางทั้งตระกูล!!!
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดของปู้หลิวอวิ๋น ทำเอาหวังเจี้ยนขาอ่อนยวบไปหมด
นี่มันยั่วโมโหอีกฝ่ายเข้าเต็ม ๆ แล้ว!
เรื่องใหญ่ต้องเกิดแน่!
ซูเซียวเหยาส่งและซ่งอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าลนลานและงุนงง
ภูมิหลังและฐานะของพวกเขา ในสวินเมิ่งกั่งสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว ถือว่าสูงส่งนักหนา
แต่ถ้าเทียบกับปู้หลิวอวิ๋นนี่ มันก็ห่างชั้นกันลิบลับ!
อีกฝ่ายจะขยี้พวกเขา ก็แค่ปลายนิ้วเดียว!
ส่วนหลานกว่างเผิง ผู้จัดการแผนกโลจิสติกส์ของสมาคมแพทย์แผนจีน ตอนนี้ก็ขาสั่นพับ ๆ ไม่หยุด
เกือบจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้ว
ของตรงหน้าอย่างน้ำไร้เสียงถูกทำลาย เขาก็พ้นความผิดไปไม่ได้
เขาคือผู้รับผิดชอบคลังหลังบ้านสมุนไพรสมาคมแพทย์ฯ นี่ ของพังเขาก็หนีไม่พ้น
ถ้าปู้หลิวอวิ๋นระเบิดโทสะออกมาเต็มที่ ชีวิตน้อย ๆ ของเขาก็คงไม่รอด!
อย่ามองว่าเขาเป็นผู้จัดการโลจิสติกส์ของสมาคมแพทย์แผนจีน แต่เทียบกับคุณชายตระกูลไฮโซพวกนี้ เขาไม่ใช่อะไรเลย!
คิดได้ดังนั้น หลานกว่างเผิงอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ถ้าเขารู้ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันแบบนี้ เขาคงเอาน้ำไร้เสียงไปเก็บแยกไว้ในที่พิเศษแต่แรกแล้ว
เรื่องตรงหน้าก็คงไม่เกิดขึ้น
เพียงแต่ว่า
ต่อให้นึกย้อนยังไงตอนนี้ก็สายไปแล้ว!
"ประธานหวัง ใครทำของพัง?"
"ส่งตัวคนคนนั้นมา!"
"ท่านผู้เฒ่าคงไม่อยากมายุ่งเรื่องนี้ใช่ไหม?"
ปู้หลิวอวิ๋นจ้องตาดุดัน เอ่ยปากแข็งกร้าว
"ไม่ไม่ไม่..."
หวังเจี้ยนตกใจหน้าเหวอ ริ้วรอยเต็มหน้า รีบส่ายหัว
เขาในฐานะประธานสมาคมแพทย์แผนจีนแห่งสวินเมิ่งกั่ง อำนาจบารมีก็ไม่น้อย
เบื้องหลังยังมีสำนักงานใหญ่สมาคมแพทย์แผนจีนหลงกั๋วค้ำหลัง
แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นแค่สมาคมแพทย์แผนจีน อำนาจที่แท้จริงก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คิด
เทียบกับสัตว์ใหญ่ยักษ์อย่างบริษัทอี้ตู้แล้ว หวังเจี้ยนก็คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าดี ๆ นี่เอง!
เขาเหลียวหลังไปมองทางไป๋เสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง ริมฝีปากขมขื่นเหลือหลาย
ปู้หลิวอวิ๋นนั้นไม่ควรไปหาเรื่องเด็ดขาด!
แต่ตระกูลใหญ่ระดับสูงศักดิ์อย่างสกุลซู ก็ใช่เขาจะกล้าแหยม!
เรียกว่าซวยทั้งขึ้นทั้งล่องชัด ๆ!