"ท่านทวด โลกนี้ มีอัจฉริยะอยู่จริง!"
มองดูแผ่นหลังของหลี่หย่วนเต้าที่เลือนหายไปตรงประตูคฤหาสน์ สักพักใหญ่ กู่หลิวก็เอ่ยออกมาด้วยความทึ่ง
กู่จิงพยักหน้าติด ๆ กัน: "ท่านทวดอย่างข้าศึกษาวิชาแพทย์มาเกือบร้อยปี แต่ก็เทียบไม่ได้กับพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานนั่น! ช่าง...เปรียบคนแล้วช่างน่าโมโหนัก!"
กู่หลิวได้แต่ยิ้มขื่นขมรับคำ
จากนั้นเขาก็พูดว่า: "ท่านทวด ความจริงท่านไม่ต้องท้อแท้ถึงเพียงนั้น! อัจฉริยะอย่างหมอเทวดาหลี่ เกรงว่าร้อยปีถึงจะพบสักคน! ส่วนฝีมือด้านการแพทย์ของท่าน ก็เพียงพอให้คนมากมายแหงนมองแล้วนะขอรับ!"
"ฮ่า ๆ..."
"เจ้าหนูนี่พูดถูก ที่แท้ก็ข้าเองที่ยึดติด!"
กู่จิงหัวเราะลั่น
กู่หลิว: "ท่านทวด เมื่อก่อน ประธานเฉินจิ่งเทียนแห่งจิ่งซูกรุ๊ป มาเยี่ยมขอเชิญท่านไปรักษาฉินซู ภรรยาของเขา ท่านก็ตอบตกลงไปแล้ว ท่านว่า พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางได้ไหมขอรับ?"
"ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว"
สีหน้าของกู่จิงเคร่งขรึมขึ้น: "ในเมื่อรับปากเขาไว้ พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางเลย ช่วยชีวิตคนหนึ่งได้ เทียบเท่าสร้างบุญกุศลใหญ่หลวงนัก!"
รุ่งเช้าของอีกวัน
กู่จิงกับกู่หลิวปู่หลานออกจากคฤหาสน์สุ่ยคูซาน ขึ้นรถของเฉินจิ่งเทียนที่มาจอดรออยู่แล้ว
เฉินจิ่งเทียนก่อนหน้านี้มาขอพบถึงสามครั้ง
ในที่สุดก็โน้มน้าวให้กู่จิงใจอ่อนยอมรับปากได้
โรงพยาบาลในสังกัดมหาวิทยาลัยหลิ่วจงหยวน เฉินเหยียนชียืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย คอยชะเง้อมองไปข้างนอก ด้วยสีหน้าวิตกกังวลรอคอย
เมื่อเห็นเฉินจิ่งเทียนพาคนทั้งสองปรากฏตัวขึ้น เฉินเหยียนชีดีใจอย่างมาก สายตาจับอยู่ที่กู่จิงซึ่งรูปร่างผอมบาง ดูชรา: "พ่อ เขาก็คือหมอเทวดาโบราณ?"