“เรื่องแค่นี้จะมีอะไรให้ขุ่นเคือง?”
“ให้เขาลงมือก่อนก็ไม่เห็นเป็นไร!”
หลี่หย่วนเต้าโบกมือให้หลิ่วหยุนหลง พลางกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ถ้าเขาช่วยคนไม่ได้ ข้าค่อยลงมือก็ยังไม่สาย! อีกอย่างท่านเป็นญาติ จะให้ใครช่วย ก็ต้องให้ท่านตัดสินใจเองไม่ใช่หรือ?”
“คุณชายหลี่พูดถูกต้อง!”
“ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ให้อภัยและเข้าใจ!”
หลิ่วหยุนหลงพยักหน้าหนักแน่น ตอบเบา ๆ
ต่อหน้าท่านนี้ คุณชายหลี่ให้เกียรติเขาอย่างเต็มที่ และเขาก็รักษาหน้าให้ทางหมอเทวดากู่ได้ด้วย
ให้หมอเทวดากู่จิงลองดู ก็ไม่เสียมารยาท
ขณะนั้น
กู่หลิวเดินนำขึ้นหน้ามาก่อน โค้งคำนับอย่างเคารพ แล้วจึงกล่าวว่า “ทวดขอรับ ท่านดูมีความสุขนัก คงเพราะไปเทือกเขาฮวงตงหลิ่งครั้งนี้ได้ของดีมามากสินะขอรับ!”
“เฮ่ๆ มา ดูสิ...”
ทวดกู่จิงยื่นถุงผ้าให้
กู่หลิวเปิดดู แววตาเป็นประกาย
“นี่มัน...”
“เฉอจือหม่า! ซิวหลัวเย่! จูหลิงฮวา! ฮั่วลวี่เฉ่า...”
กู่หลิวมองของในถุงผ้าอย่างตะลึงงัน ตกใจจนพูดไม่ออก “ทวดขอรับ นี่ท่านขุดเทือกเขาฮวงตงหลิ่งพลิกคว่ำหมดเลยหรือขอรับ?”
กู่จิงหัวเราะลั่น “ฮ่าๆ... พูดเกินไปหน่อย! แต่ก็ใกล้เคียงล่ะวะ ตาลุงนี่อยู่ในเทือกเขาตงหวงตั้งหลายวันแน่ะ! รอให้ไอ้หนูกู่ซิวกลับมา ข้าจะบังคับให้มันเรียนหมอฝึกปรุงยาอย่างเต็มที่ ไปเรียนบ้าอะไรของมัน!”
“ทวดขอรับ ท่านว่ายังไง ก็ว่าตามนั้น!”
กู่หลิวยิ้มแห้ง พยักหน้าตอบ
กู่ซิว เป็นลูกชายคนเดียวของเขากับภรรยา ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ที่วิทยาลัยกีฬาหลิวเจียง
ครอบครัวเขาเป็นตระกูลหมอจีนแท้ ๆ แต่ไอ้เด็กนั่นไม่ยอมไปฝึกกีฬา!
แถมยังมีพรสวรรค์ด้านการแพทย์ที่ดีไม่น้อย ดีกว่ากู่หลิวเสียอีก แต่ก็ไม่ยอมเอาใจใส่!
สามีภรรยาคู่นี้ ทำอะไรไม่ได้เลย!
ท่านผู้เฒ่ากู่จิงทนดูต่อไปไม่ไหว ต้องออกจากเขา ตั้งใจจะบีบบังคับกู่ซิวให้เรียนแพทย์และปรุงยา!
“ทวดขอรับ ท่านลองรักษาคนไข้ก่อนดีไหมขอรับ?”
“ท่านหลิวกับคนอื่น ๆ รออยู่หมดแล้ว! ก่อนหน้านี้โทรศัพท์แจ้งท่าน ก็บอกสถานการณ์แล้ว...”
กู่หลิวเอ่ยเตือน
หลิ่วหยุนหลงกับอีกสามคนเดินเข้ามา โค้งคำนับอย่างนอบน้อม “คารวะท่านหมอเทวดาโบราณ!”