หลินลั่ววางสายโทรศัพท์ ก็เห็นอู๋ชิวเยวี่ยทำปากจู๋จี๋จ้องเขาอยู่
“พี่ชิวเยวี่ย ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะ”
“แค่ไปกินข้าวมื้อหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอะไรอื่น”
“หึหึ”
อู๋ชิวเยวี่ยหัวเราะ “บางคนคงจะเสียใจแล้วล่ะ”
“งานเลี้ยงวันเกิดนี้ ไม่แน่อาจเป็นงานเลี้ยงรักกลับมาเกิดใหม่ก็ได้”
“ไปแล้วก็เพิ่มความระวังหน่อย!”
หลินลั่วจนใจ ใช้มือลูบจมูกของตัวเอง
“ที่ไหนมีรักเก่าล่ะ มู่หรงเสวี่ยแต่ก่อนไม่เคยแม้แต่มองตาผมเลย”
“ต่อให้มี ก็ต้องเป็นความไร้ปราณีเท่านั้น”
อู๋ชิวเยวี่ยเม้มปาก นึกถึงโทรศัพท์ที่มู่หรงเสวี่ยโทรมาเมื่อก่อน
ในน้ำเสียงนั้น มู่หรงเสวี่ยต้องมีใจให้แน่นอน
ช่างเถอะ เรื่องนี้ตัวเองพูดก็ไม่เป็นเรื่อง
ถ้าหลินลั่วจะรักเก่าไม่ลืมมู่หรงเสวี่ยจริง ไปขัดขวางก็ไม่ดี
ก็ปล่อยเขาไปเถอะ
“หึ” อู๋ชิวเยวี่ยส่งเสียงหึเบา ๆ แล้วพูดว่า “อยากให้ยอดฝีมือของสำนักบู๊ตังไปเป็นเพื่อนไหม?”
“ตอนนี้คนที่จ้องตานายมีมาก ต้องเอาความปลอดภัยเป็นหลัก”
หลินลั่วส่ายหัว “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น”
การบำเพ็ญคู่กับเจียงเหมี่ยวเหมี่ยว ทำให้เขาได้ประโยชน์มากมาย
ไม่เพียงแต่ไอมังกรที่เต็มไปด้วยความแค้นจะลดน้อยลง แต่อาการบาดเจ็บของร่างกายก็หายสนิท
ถึงแม้ต้องเจอกับการล้อมโจมตีอีกครั้ง ก็มีพลังพอจะสู้ได้
ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยเลย
“อ้อ ใช่ พี่ชิวเยวี่ย ช่วยดูแลเรื่องการเตรียมงานประมูลด้วยนะ”
อาการบาดเจ็บของหลินลั่วหายเกือบดีแล้ว
ถึงเวลาเตรียมงานประมูลแล้ว