เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มริมฝีปากแน่น
ส่งสายตาขาวใสให้หลินลั่ว
"ขอบใจเธองั้นเหรอ?"
"พูดได้ไม่เขินปากเลยนะ!"
"ฉันอยากกัดเธอให้ตายตอนนี้เลยด้วยซ้ำ!"
หลินลั่วยิ้ม: "เฮ้อๆ ตกเป็นผู้หญิงของฉันแล้วยังมีอารมณ์โกรธได้อีก"
"แล้วที่ว่ากัดน่ะ แยกอักษรออกมาเป็นอะไร?"
"ดูท่าเธอจะอยากรับใช้ฉันต่ออีกนะ!"
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดถึงความหมายของการแยกอักษร"กัด" แก้มก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
หันหน้าหนีแล้วแสร้งทำเป็นใจเย็น: "อย่าคิดไปเองนักหนาเลย!"
"เราแค่แลกเปลี่ยนกันเท่านั้น คืนนี้ผ่านไป ต่อจากนี้อย่าหวังจะแตะต้องฉันแม้แต่นิ้วเดียว!"
หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
คู่บำเพ็ญคู่ที่ดีแบบนี้ จะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร
ต้องทำให้เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นของเราให้ได้
แต่ทว่าเธอเป็นคนดื้อรั้นพอตัว ต้องค่อยๆ คิดหาทางค่อยเป็นค่อยไป รีบเร่งเกินไปกลับจะเสียการ
หลินลั่วพูดเสียงเรียบ: "ความแค้นก่อนหน้านี้ จริงๆ แล้วปล่อยผ่านไปได้ทั้งนั้น"
"ครั้งนี้เรามีความสัมพันธ์กันจริงๆ แล้ว ก็ควรวางความแค้นลง แล้วก้าวไปด้วยกันในอนาคต"
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะเย็น: "ลูกคิดของคุณกระเด็นมาโดนหน้าฉันแล้ว!"
"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่!"
เธอรู้ว่าหลินลั่วมีตำราวิชาบำเพ็ญคู่
ที่มาพูดกับเธอแบบนี้ ก็แค่มองว่าเลือดพิเศษของเธอมีค่า อยากจะบำเพ็ญคู่กับเธอต่อไปเรื่อยๆ เท่านั้นเอง
ดังนั้นเธอจึงไม่อยากให้หลินลั่วสมใจเลยแม้แต่น้อย
หลินลั่วพูดน้ำเสียงนิ่งๆ: "ยังไงล่ะ ยังอยากเป็นศัตรูกับฉันอีกหรือ?"