หลิวเยวี่ยหรงมองชายคนนั้นอย่างไม่พอใจ เอ่ยเสียงเย็น "เจ้าเป็นใคร?"
"มีสิทธิ์อะไรมาบุกรุกห้องส่วนตัวของพวกเรา?"
ชายวัยกลางคนรูปงามยิ้ม "หึๆ ฉันไม่ได้บุกรุกเข้ามาหรอกนะ "
"แต่มาหาหลินลั่วเพื่อคุยเรื่องบางอย่าง "
หลินลั่วจ้องเขาเย็นชา "จะคุยเรื่องอะไรกับฉัน?"
ชายวัยกลางคนรูปงามยิ้มบาง "ขอยืมชีวิตเจ้าใช้หน่อย!"
หลินลั่วเอ่ยอย่างดูแคลน "แค่เจ้า?ยังไม่คู่ควร!"
"หึๆ สมกับที่ลือกันจริงๆ ว่าเย่อหยิ่งพอตัว!" ชายวัยกลางคนรูปงามยิ้มเยาะ
จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมา
หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย มองออกว่าอีกฝ่ายฝีมือไม่ธรรมดา
กลัว!
จางรั่วซู่ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน
จ้องชายวัยกลางคนรูปงาม "จางเซียว นายหงเหมินไม่เห็นสำนักกู่มู่ของข้าในสายตาหรือไง!"
"กล้ามารังแกมิตรของสำนักกู่มู่!"
หลังจากการพูดคุยไขข้อข้องใจเมื่อครู่ จางรั่วซู่ในใจยอมรับหลินลั่วโดยสิ้นเชิง พร้อมทั้งชื่นชม
ตั้งใจแน่วแน่จะผูกมิตรกับหลินลั่วให้ได้
ตอนนี้เห็นหงเหมินมาหาเรื่องหลินลั่ว จางรั่วซู่ก็ลุกขึ้นช่วยหลินลั่วโดยไม่ลังเล
จางเซียวเอ่ยยิ้มบาง "หน้าตาของสำนักกู่มู่ ข้าจางขอรับปากว่าจะให้แน่นอน"
"แต่จะให้อย่างไรนั้น ก็แล้วแต่ข้าจะกำหนด"
"ตราบใดที่ทุกท่านจากไปแต่โดยดี พวกเราสำนักหงเหมินจะไม่มีวันล่วงเกินท่านทั้งหลายเด็ดขาด "
"อีกทั้งเชิญท่านจาง ให้หน้ามหาหงเหมินของข้าด้วย!"
จางรั่วซู่โกรธจนหน้าซีด
คำพูดของจางเซียว ไม่ให้เกียรติสำนักกู่มู่เลยแม้แต่น้อย