หงหลิงเซียนแสดงรอยยิ้มที่น่าสมเพชจนสุดซี้ด
“ทำไม... ทำไมต้องบอกเรื่องเหล่านี้กับฉัน!”
“ฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว บอกไปก็ได้อะไร!”
“ให้ฉันตายไปอย่างเงียบสงบไม่ได้เหรอ!!”
“ทำไมพวกเธอทุกคนถึงได้ทำกับฉันแบบนี้! ฉันทำผิดอะไร ถึงต้องมาทรมานฉันกันถ้วนหน้า!!!”
เมื่อพูดจบ จิตใจของนางก็พังทลายสิ้นดี กรีดร้องด่าว่าอย่างบ้าคลั่ง
แก้มบิดเบี้ยวจนใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาแดกดันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังและความแค้น
หงฉางชิงยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าจะโทษ ก็โทษผู้หญิงที่ให้กำเนิดเจ้าเข้าไปเถอะ”
“เจ้าเด็กขี้แพงคนนี้ แท้จริงก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ตั้งแต่แรก ตอนที่นางคลอดเจ้าออกมา ชะตากรรมวันนี้ของเจ้าก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!”
“ไม่เอาก็ไปเกลียดแม่เลี้ยงที่รับเลี้ยงดูเจ้าก็ได้ ถ้าไม่ใช่นางรับเจ้ามาเพราะเงิน เจ้าก็ตายอยู่ในพงร้างมานานแล้ว!”
“ก็จะไม่มีปัญหามากมายอย่างทุกวันนี้!”
แสงแห่งชีวิตในดวงตาของหงหลิงเซียนค่อย ๆ จางหาย
นางไม่เหลือความหวังใด ๆ กับการมีชีวิตอยู่อีกแล้ว
ชีวิตแบบนี้ มีชีวิตอยู่ยังไม่ดีเท่าตายไปเสีย
ช่างมันเถอะ เหนื่อยแล้ว ตายเสียดีกว่า… แต่ทำไมถึงไม่ยอมรับได้!
ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่อย่างต่ำต้อยเท่านั้น แต่ทำไมพวกเธอถึงไม่ยอมให้ความหวังในการมีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย!
ฉันเกลียด เกลียดเหลือเกิน!
สีหน้าของหงหลิงเซียนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
จากความโศกเศร้าสู่ความรู้สึกที่ยอมรับ แล้วกลายเป็นความเกรี้ยวกราด ในที่สุดก็ก่อตัวเป็นความแค้นเคืองที่หนาแน่น
หลินลั่วเห็นเช่นนั้นยิ่งร้อนใจ