ในจังหวะที่ฮ่งหลิงเซียนพุ่งพยายามถึงขีดสุด ค่ายกลก็แผ่พลังงานออกมาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
เสาหินเริ่มดูดกลืนเลือดของเหล่าอัจฉริยะอย่างบ้าคลั่ง แปรเป็นม่านแสงสีเลือดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พุ่งทะลุขอบฟ้าไปจนสุดสายตา
ทั้งห้าคนที่เหลือนอกจากฮ่งหลิงเซียน ต่างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความทรมาณพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
พวกเขารู้สึกถึงพลังไร้รูปลำแรงหนึ่งที่กำลังบีบคั้นพวกตนอย่างทารุณ
ราวกับจะบีบเอาเลือดทุกหยด พลังงานทุกส่วนในร่างกายออกมาจนหมดสิ้น
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของทั้งห้า ผู้คนฝ่ายสำนักบู๊ตึ้ง ตระกูลโจว ตระกูลเซวียนหยวน และพวกพ้องต่าง ๆ ต่างหัวใจเต้นแรงจนแทบพ้นคอ
เฉิงซวนเซวียนเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว ใบหน้าซีดขาว ใบหน้าน้อย ๆ เคร่งเครียดด้วยความเจ็บปวดจนยับยู่
นางเงยหน้ามองเฉิงหลินที่อยู่ภายนอกด้วยสายตาเจ็บปวดที่แฝงความหวัง
"พี่หลินหลิน ฉ...ฉันเจ็บ!"
"เจ็บทั้งตัว ฉันกำลังจะตายอยู่หรือเปล่า?"
"ช...ช่วยฉันที ช่วยฉันเร็ว ๆ นะ ฉันไม่อยากตาย!"
ใจของเฉิงหลินถูกบีบรัดจนเจ็บแปลบ
เฉิงซวนเซวียนเติบโตมาในบ้านเป็นที่รักดั่งดวงใจ แม้แต่คำพูดหนัก ๆ คนในบ้านก็ยังไม่เคยพูดใส่เลย
นางเคยเผชิญความทรมาณแบบนี้ที่ไหนกัน
เฉิงหลินอยากจะแลกตัวเองเข้าไปแทนเฉิงซวนเซวียนเสียจริง ๆ อย่างนั้นน้องสาวก็จะได้พ้นจากความทรมาณ
เฉิงหลินตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด "ซวนเซวียน เจ้าต้องทนให้อยู่!"
"พี่สาวจะช่วยเจ้าออกมาให้ได้แน่นอน!"
เธอจ้องมองม่านแสงด้วยดวงตาแช่มน้ำตาแล้วปล่อยการโจมตีอย่างดุเดือด
แต่ม่านแสงเมื่อครู่นี้ แม้ทุกคนร่วมมือกันก็ยังไม่สามารถทำลายได้