เมื่อต้องเลือกระหว่างสองสิ่งที่เลวร้าย ก็ต้องเลือกสิ่งที่เลวร้ายน้อยกว่า
ในห้วงยามคอขาดบาดตาย ไม่มีใครเลือกที่จะตาย
ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ต่อไปยังมีโอกาสแก้แค้นคืนอีกเยอะ!
หลินลั่วหัวเราะพูด: “วางใจ ฉันพูดคำไหนเป็นคำนั้นแน่นอน ”
“ขอแค่ทำให้ข้าพอใจ จะปลดผนึกให้อย่างแน่นอน ”
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวหึงเย็นออกมาเสียงหนึ่ง
หลับตาลง ทำท่าปล่อยให้ทำตามใจชอบ
เธอแค่อยากรีบทำให้เสร็จแล้วรีบไปให้พ้น
หลินลั่วหัวเราะพูด: “เจ้าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรือไง?”
“เธอ!”เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธจนตาโตกลม แค้นจนอยากกัดหลินลั่วให้ตายคาปาก
“ข้าคนนี้ก็ถือซะว่าคืนนี้โดนหมูขวิดไปแล้วกัน!”
“รีบเลย เสร็จเรื่องแล้วข้าจะไปเลย!”
“จุ๊ๆ ”หลินลั่วส่ายหน้า แต่ก็ไม่ได้บังคับเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวมากเกินไป
เรื่องแบบนี้ ก็ต้องอาศัยความสมัครใจทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว
ที่เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวยอมตกลง ก็ไม่ง่ายแล้ว
“หวนคิดถึงครั้งก่อน……”
พอได้ยินหลินลั่วพูดถึงครั้งก่อน ใบหน้าของเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวแดงวาบขึ้นทันที
แดงจนราวกับจะมีเลือดหยดออกมาได้
น่าอาย น่าอายเกินไปแล้ว!
“แกหุบปากซะ!”
“พูดจาเหลวไหลอีกละก็ ฉันจะเลิกกับเจ้าไปเลย!”
หลินลั่วมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ยิ้มกริ่มมองดู ท่าทางเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ที่แท้เธอก็ล้อเล่นไม่ได้ขนาดนี้เลยนะ ”
“ระยำ!”เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับอยากฆ่าคน
ทั้งอายทั้งโกรธ ลืมตาขึ้นพูดเสียงเย็นชา: “เธออย่าทำเกินไปนัก!”
แววตาของหลินลั่ววาบผ่านเจตนาสังหาร
“ฉันมากเกินไปงั้นเหรอ?งั้นก็ดูเหมือนว่าต้องฆ่าเจ้าแล้วล่ะ ”
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกปกคลุมด้วยไอฆ่า ร่างอันบอบบางสั่นไม่หยุด
สุดท้ายก็ขี้ขลาดถอยไปอยู่ดี