ฟาเต๋าเต้าจินเหมือนได้ยินเรื่องตลกสุดขบขัน หัวเราะเงยหน้าขึ้นเสียงดัง "ฮ่า ๆ ๆ!"
"ให้พวกเจ้าเป็นเครื่องสังเวย? ใครให้ความกล้าแก่พวกเจ้ามากขนาดนี้!"
"ไม่รู้หรือว่าคำว่า 'ตาย' เขียนยังไง?!"
"เชื่อหรือไม่ว่าวันนี้ข้าจะทำให้เลือดพวกเจ้ากระเซ็นห้าก้าว ไม่มีใครได้ออกไปทั้งเป็น!"
หงฉางชิงยิ้มเยาะเย้ย
พูดเสียงเรียบ "ปากของศิษย์บู๊ตงใหญ่เสียจริง ไม่รู้ว่าร่างกายพุ่งพรวดที่ฝึกฝนมาตั้งแต่กำเนิดของเจ้า จะสมชื่อจริงหรือเปล่า!"
"อย่าบอกนะว่าเป็นแค่รูปหล่อแต่ใช้อะไรไม่ได้!"
ฟาเต๋าเต้าจินเลิกคิ้ว ดวงตาปล่อยแสงแหลมคมราวกับดาบ
ตวาดเสียงเข้ม "ผู้ที่ดูหมิ่นข้า ตาย!!!"
ชัว! (เสียงแหวกอากาศ)
ร่างเขาขยับหายไปจากจุดเดิมทันที
ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าหงฉางชิง
ดาบเงินเยว่ในมือแทงตรงไปที่หัวใจหงฉางชิง
แสงดาบเงินเยว่เปล่งประกายเจิดจ้า พลังสังหารที่ทำให้คนใจสั่น
หงฉางชิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไม่หลบแต่กลับเอื้อมมือไปจับดาบเงินเยว่
การกระทำนี้ทำให้ศิษย์บู๊ตงทุกคนเบิกตากว้าง คิดว่าเขาเสียสติไปแล้วหรือเปล่า
เอามือไปจับคมดาบที่เปล่งแสง ใครให้ความกล้าแก่แก?
คิดว่ามือตัวเองทำจากเหล็กกล้าหรือไง?
ต่อให้ทำจากเหล็กกล้า ก็ทนทานดาบนี้ของฟาเต๋าเต้าจินไม่ได้!
"ประมุขหงจินนี่โง่หรือเปล่า? เอามือไปจับดาบเงินเยว่ สมองมีปัญหาแน่ ๆ!"
"รนหาที่ตายจริง ๆ เดี๋ยวพี่ฟาเต๋าแทงทะลุตัวเลย!"