จื่อเซวียนจินไท่จิน (เสวียนเทียนเจินเหริน) รู้สึกว่าการที่หลินลั่วใช้ร่างกายเปล่าแข็งรับกระบี่ชี่ที่ปล่อยออกมา นั่นคือการยั่วยุเขาต่อหน้าธารกำนัล
เขาคลั่งแค้นในใจ พลันปล่อยกระบี่ชี่น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากกระบี่ชี่เหล่านั้น ทำให้ทุกคนในที่นั้นสั่นสะท้านหัวใจ
นั่นมันกระบี่ชี่ขั้นจักรพรรดิยุทธ์นะ!
แค่ลูกเดียวก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะขวางได้!
ไม่ต้องพูดถึงการเอาร่างกายเปล่าไปรับเลย!
แต่หลินลั่วไม่หลบไม่เลี่ยง ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้กระบี่ชี่อันน่าสะพรึงกลัวฟาดฟันลงบนร่างกาย
กัง กัง กัง!
เสียงโลหะกระทบกันดังชัดเจนยิ่งขึ้น
หลินลั่วกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ทั้งตัวทั้งร่างไม่มีรอยถลอกแม้จุดเดียว
ผู้คนต่างตะลึงงันอย่างสุดขีด
โดยเฉพาะหมู่สำนักบู๊ตัง (สำนักอู่ตัง) ยิ่งตกใจแทบทำตาหลุด
"ให้ตายสิ! ไอ้หลินฝึกตำราวิชาอะไรกัน? เอาร่างกายเปล่าแข็งรับกระบี่ชี่ได้ด้วย!"
"ท่านอาจารย์เสวียนเทียนเป็นถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์! กระบี่ชี่น่ากลัวขนาดนี้ ยังมีคนเอาร่างกายรับไว้ได้!"
"น่ากลัว น่ากลัวเกินไป!"
ฮัวเต๋ออี้ (ฮวาเตี๋ยอี) จ้องเขม็งพูดด้วยแววตาเลื่อนลอย: "พรสวรรค์ของเขาโหดร้ายเกินมนุษย์หรือเปล่าเนี่ย?"
เสวียนจีจื้อ (เสวียนจีจื้อ) ยิ้มขื่น: "ไม่ใช่แค่โหดร้าย แต่ความเร็วในการเติบโตของเขา ไม่ใช่มนุษย์จะทำได้จริงๆ!"
"ท่านพี่เสวียนเทียนมาเป็นศัตรูกับหลินลั่ว ไม่ฉลาดเอาเสียเลย!"
พี่น้องตระกูลโจว (พี่น้องตระกูลโจว) ตกใจจนอ้าปากค้างไม่หุบ
สองคนนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหลินลั่วเปิดโปงพลัง อึ้งไปทั้งคู่
"บ้าจริง! นี่ยังเป็นคนหรือ!"
"เอาร่างกายเปล่าแข็งรับกระบี่ชี่ขั้นจักรพรรดิยุทธ์ พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ!"