"ก็เพราะเขาทำให้พี่ฝ่าฝ่ายบาดเจ็บสาหัส ถึงทำให้พี่ฝ่าถูกคนลักพาตัวไป!"
ศิษย์สำนักบู๊ตังคนนั้นชี้ตัวหลินลั่วอย่างมั่นใจ
หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่เอ่ยปากแก้ตัว
อยากดูว่าคนของสำนักบู๊ตังจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมา
เสวียนเทียนเจินเหรินมุมปากยกยิ้มเย็นชา
เอ่ยเสียงเย็นว่า "หลินลั่ว เจ้ามีอะไรจะพูดกับเรื่องนี้?"
ยังไม่ทันให้หลินลั่วเอ่ยปาก เซวียนหยวนเว่ยหลิงก็อุทาน "อะไรนะ!"
"เฟ่าฝ่ายเต้าเรินแห่งสำนักบู๊ตังก็ถูกคนลักพาตัวไปด้วยหรือ?"
"ถูกพวกญี่ปุ่นลักพาตัวไปหรือเปล่า!"
ศิษย์สำนักบู๊ตังที่ชี้ตัวหลินลั่ว ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า
เสวียนจีจื้อกลับสงสัย "หนูน้อยเซวียนหยวน พวกเจ้าเซวียนหยวนก็มีคนถูกพวกญี่ปุ่นลักพาตัวไปด้วยหรือ?"
เซวียนหยวนเว่ยหลิงส่ายหน้า "ไม่ใช่คนในตระกูลเซวียนหยวนของข้าถูกลักพาตัวไปหรอก"
"แต่ไม่นานมานี้ พวกญี่ปุ่นอยากลักพาตัวข้าต่างหาก!"
"โชคดีที่ข้าฉลาดหลักแหลม ใช้กลยุทธ์สามสิบหกกล ล้อมเว่ยช่วยเจ้า สลับหลอกตาย หนีเป็นดีที่สุด จึงหนีรอดจากเงื้อมมือพวกมันมาได้!"
หลินลั่วขมวดคิ้ว
นึกถึงสิ่งที่หงฉางชิงพูดไว้ตอนนั้น ดูท่าคนที่ถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยไม่ได้มีแค่เฟ่าฝ่ายเต้าเริน กับหงหลิงเซียน
ยังมีเซวียนหยวนเว่ยหลิงอีกคน!
ไม่รู้ว่านอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีใครถูกจับตามองอีก
พวกมันอึกทึกครึกโครมลักพาตัวคนไปเป็นเครื่องสังเวยแบบนี้ เพื่ออะไรกันแน่?
โจวเต๋อเฉินส่ายหน้า "เซวียนหยวนเจ้าโง่คนนี้ยังหนีรอดได้ แต่เฟ่าฝ่ายเต้าเรินแห่งสำนักบู๊ตังกลับถูกลักพาตัวไป"