โหวชิงโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย
เอ่ยเสียงเรียบ: "อยู่เงียบๆ ในจวนไป"
"อย่าไปก่อเรื่องกับหลินลั่วอีก เขาไม่ใช่คนที่เจ้าจะไปยุ่งด้วยได้!"
"ท่านพ่อ!" องค์ชายรองเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในชิงโจว โหวชิงโจวคือตัวตนที่ราวกับราชาแผ่นดิน!
เป็นไปได้อย่างไรที่จะยุ่งด้วยไม่ได้!
เหตุใดท่านพ่อถึงพูดเช่นนี้!
"เขาก็แค่ผู้กำกับการตรวจตราของหน่วยมังกรเท่านั้น ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่!"
"ท่านพ่อจะไปกลัวเขาได้อย่างไร!"
ปั้ง!
โหวชิงโจวตบโต๊ะ
ตะคอกว่า: "อยากถูกกักบริเวณหรือไง?!"
"กลับไปขังตัวเองในห้องคิดทบทวนซะ!"
องค์ชายรองขยับปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดท่านพ่อ
ก้มหัวเดินออกจากห้องโถงใหญ่
ระหว่างทางกลับห้อง
องค์ชายรองกำหมัดสองข้าง พูดอย่างไม่พอใจ: "ท่านพ่อกลัวอะไรกันแน่!"
เฉินชงเฉวียนเดินตามหลัง เอ่ยปลอบเสียงเบา: "องค์ชายรอง ผู้รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นคนเก่ง!"
"ท่านโหวพูดขนาดนี้แล้ว ก็ควรอดทนไว้ อย่าคิดเรื่องแก้แค้นอีกเลย"
องค์ชายรองโกรธจัดชกกำแพงอย่างแรง: "ให้ตาย!"
"แค้น!"
"ข้าทนไม่ไหวแล้ว!!!"
องค์ชายรองไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน
ถูกเขาสวมเขาให้ก็ช่าง ยังโดนหลินลั่วตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล
แค้นนี้ไม่ชำระ ต่อไปคงออกไปเที่ยวไม่สนุก!
ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง!
จะมัวหดหัวอยู่ในจวนไม่ได้!
เดี๋ยวจะถูกมองว่าเป็นเต่าหดหัว!
ทันใดนั้นสมองขององค์ชายรองก็ปิ๊งไอเดีย นึกถึงบริษัทวันโชวเภสัช