หงหลิงเซียนกำมีดสั้นไว้แน่น ขวางไว้บนลำคอขาวผ่องของตัวเอง
พูดด้วยน้ำเสียงที่พร้อมตาย "ไม่ปล่อยข้าไป ก็เตรียมเก็บศพข้าได้เลย!"
แค่เธอออกแรงนิดหน่อย มีดสั้นคมกริบก็จะบาดคอขาด
"เฮ้อ!" จางเซียวส่ายหน้าถอนหายใจ
พูดเรียบๆ "คุณหนูจะทำแบบนี้ไปทำไม"
"ถึงไม่คิดถึงตัวเอง ก็ควรคิดถึงครอบครัวแม่เลี้ยงของคุณหนูสิ"
"หรือว่าอยากให้คนในครอบครัวเขาตายไปพร้อมกับคุณหนู?"
หงหลิงเซียนสีหน้าเปลี่ยนทันที
ด่าเสียงโกรธ "ไร้ยางอาย!"
"แกทำอะไรแม่กับพวกพี่น้องของข้า!"
จางเซียวเอามือไพล่หลัง พูดช้าๆ "ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรพวกเขา แค่ขังไว้ชั่วคราว"
"ถ้าคุณหนูไม่ยอมกลับไปกับข้า พวกเขาก็ตายในไม่ช้า"
"คุณหนูคงไม่กล้าดูพวกเขาตายหรอกนะ?"
หงหลิงเซียนกัดฟันกรามแน่น
ครู่หนึ่ง นิ้วมือของเธอก็คลายออก
มีดสั้นหล่นลงพื้นเสียงดังครืน
เธอสละชีวิตตัวเองได้ แต่จะให้เอาชีวิตครอบครัวแม่เลี้ยงมาแลกไม่ได้
"ฮ่าๆๆ!" จางเซียวหัวเราะอย่างได้ใจ
"ดูท่าคุณหนูก็รู้จักเห็นแก่ประโยชน์ ข้าชอบคนแบบนี้แหละ!"
เขารีบกวักมือเรียกให้ลูกน้องเข้าจับตัวหงหลิงเซียน
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลังเขา
"ผู้ชายเป็นกลุ่มใหญ่ กลับมารังแกผู้หญิงคนเดียว หงเหมินมีดีแค่นี้เองหรือ?"
จางเซียวตกใจมาก
เขาไม่รู้สึกเลยว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
เขาหันขวับไปตามต้นเสียง
พอเห็นหลินลั่ว ดวงตาก็ฉายแววโหดร้าย