หงฉางชิงแลบตามองคนรอบกายด้วยสีหน้าภูมิใจ
พูดช้า ๆ ว่า "โชว์เพิ่งจะเปิดฉาก ทุกท่านช่วยนั่งดูให้เต็มตาเลย!"
"ดูให้ถึงตอนจบ แล้วพวกท่านจะได้รู้ว่าพวกเรากำลังจะทำอะไร!"
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนยิ่งบูดบึ้งลง
ต่างคิดว่าเบื้องหลังการปิดบังคลุมเครือของหงฉางชิง ต้องซ่อนแผนการณ์ใหญ่ที่น่าสะพรึงกว่านี้อีก
มีคนตะโกนด้วยความโกรธว่า "หงฉางชิง เจ้าจะเอาด้วยพวกคนตะวันออกจริง ๆ งั้นรึ?"
"คนที่อยู่ที่นี่แต่ละคน ไม่มีใครมีเบื้องหลังเล็ก ๆ เจ้าแน่ใจนะว่าจะทำให้คนหมู่มากขนาดนี้ผิดใจกันได้?"
"จะทำให้ฐานอำนาจที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาผิดใจได้?"
"อย่าคิดว่าพวกคนตะวันออกจะคุ้มครองเจ้าไว้ได้ ถึงตอนนั้นราชสำนักจะเอาชีวิตเจ้าเป็นตัวตั้งเป็นแห่งแรก!"
ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้หลายฝ่ายพยักหน้าเห็นด้วย
ต่างคิดตรงกันว่าหงฉางชิงกับพวกคนตะวันออกลงมือเกินขอบเขตไปมากแล้ว
"พวกอสูรตะวันออก พวกแกทำสิ่งใดก็ไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมาเลยรึ?!"
"หากพวกเราต้องตายที่นี่จริง ๆ ราชสำนักทั้งหน้าท้องนอกท้องย่อมพิโรธ ถึงตอนนั้นกองทัพจะยกทัพไปตะวันออก แม้เพียงเรื่องเล็กก็ทำให้พวกแกสูญสิ้นได้สบาย ๆ !"
หงฉางชิงหัวเราะด้วยความเหยียดหยาม "สิ่งที่พวกเจ้าคิดออก ข้าก็คิดออกแล้ว!"
"ดังนั้นแผนการของพวกเราจึงละเอียดรอบคอบมาก เมื่อแผนสำเร็จ ราชสำนักจะต้องเจอวินาศภัยถึงรากฐาน!"
"ถึงตอนนั้น พวกเขาจะมีเวลาไปสนใจว่าพวกเจ้าจะตายหรือเปล่าที่ไหน!"
ทุกคนต่างแสดงสีหน้าสับสนเคลือบแคลง
หลายคนคิดว่าหงฉางชิงกำลังพูดจาไร้สาระ
ตั้งใจพูดให้ผลกรรมฟังดูร้ายแรง เพื่อให้จิตใจคนหวาดหวั่น บั่นทอนกำลังรบ