หน้าของเต่าจื้อเต๋าแดงก่ำจนดูเหมือนเลือดจะหยดได้
เขากำหมัดแน่น ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
อยากโต้กลับเพื่อรักษาหน้า แต่ริมฝีปากขยับสองครั้งก็ไม่รู้จะพูดอะไร
หลินลั่วพูดต่อ: "รักษาความหยิ่งผยองของเจ้าไว้ต่อไปเถอะ"
กรอดๆ!
เต่าจื้อเต๋าแทบจะกัดฟันกรามแตก
รู้สึกว่าหน้าและศักดิ์ศรีของตัวเองถูกทิ้งไปจนหมดสิ้นในชั่วขณะนี้
เขากัดฟันแน่น ไม่พูดอะไร ลุกขึ้นวิ่งหนีไปไกล
แค่อยากจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
ให้ห่างจากหลินลั่วให้มากที่สุด!
พวกสำนักบู๊ตังก็รีบตามไป คนกลุ่มหนึ่งวิ่งหนีราวกับหนีเอาชีวิตรอด
หลินลั่วเด็ดลูกท้อทองคำ แล้วพาหงหลิงเซียนออกจากที่นี่
จากนั้นหาที่ปลอดภัย เตรียมหลอมลูกท้อทองคำเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง
บนเกาะเชียเยี่ยนเต็มไปด้วยอันตราย หากพลาดพลั้งเพียงเล็กน้อยก็อาจตกหลุมพรางได้
ยิ่งมีพลังสูงเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น
หลินลั่วกินลูกท้อทองคำคำใหญ่ๆ แล้วเก็บเม็ดท้อไว้
จากนั้นนั่งขัดสมาธิ เดินลมปราณหลอมลูกท้อทองคำ
เมื่อลูกท้อทองคำเข้าสู่กระเพาะ ก็ปล่อยพลังปราณฟ้าดินที่ซ่อนอยู่ทันที
พลังปราณฟ้าดินอันเข้มข้นไหลหลั่งเข้าสู่ร่างกายของหลินลั่ว ชำระล้างและหล่อหลอมเส้นลมปราณ กล้ามเนื้อ และกระดูกของเขาอย่างต่อเนื่อง
บึ้ม!
เมื่อพลังปราณฟ้าดินหลั่งไหลเข้าร่างกายมากขึ้นเรื่อยๆ รูขุมขนทั่วร่างกายของหลินลั่วเปิดออก และขับเหงื่อที่ปนสิ่งสกปรกออกมา
จากนั้น ร่างกายของหลินลั่วก็เริ่มเจ็บปวดไปทั่ว
พลังปราณฟ้าดินเข้มข้นเกินไป แต่โชคดีที่ร่างกายของหลินลั่วแข็งแรงมาก เขากัดฟันอดทนไว้ได้