เฉินฝ่าเฉิงเอามือหดกลับอย่างเขินอาย
หัวเราะแห้งๆ พลางพูดว่า "หนูน้อย ทำไมต้องตระหนี่ขนาดนั้น เนื้อเสือมากขนาดนี้ เจ้าก็กินไม่หมดหรอก"
"ทิ้งไว้ก็เสียของ หรือว่าให้ข้าช่วยเจ้าจัดการบางส่วนดีไหม"
หลินลั่วพูดเรียบๆ "นี่คือท่าทีของท่านอาจารย์เวลาขอความช่วยเหลืองั้นหรือ?"
เฉินฝ่าเฉิงได้ยินก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
โค้งคำนับด้วยความเคารพ "หนูน้อย ช่วยเมตตาแบ่งปันอาหารให้ข้าสักหน่อยได้ไหม?"
หลินลั่วส่ายหน้าอย่างจริงจัง "แบ่งไม่ได้แม้แต่นิดเดียว"
"เจ้า!" เฉินฝ่าเฉิงรู้สึกเหมือนถูกแกล้ง
สีหน้าแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา "หนูน้อย พวกเราก็ถือว่ารู้จักกันมาไม่น้อย แล้วข้าก็ไม่ได้ทำให้เจ้าโกรธอะไรสักหน่อย?"
หลินลั่วยิ้มเย็นๆ
คิดในใจว่า เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าโกรธงั้นหรือ?
ใครกันล่ะที่ลับหลังบอกว่าข้าเป็นดาวกาลกิณี?
หลินลั่วกัดเนื้อเสือชิ้นใหญ่ลงไปคำหนึ่ง แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย
เฉินฝ่าเฉิงมองตาปริบๆ น้ำลายไหลย้อยลงมุมปากอย่างไม่เกรงใจ
ครืดดด!
ท้องของเขาส่งเสียงร้องด้วยความหิว
ตั้งแต่ขึ้นเกาะมา เขาก็อดอาหารมาตลอด ตอนนี้หิวจนตาจะเขียวแล้ว
เฉินฝ่าเฉิงกลืนน้ำลายหลายครั้ง
สุดท้ายกัดฟันพูดว่า "หนูน้อย ข้าสามารถใช้ข้อมูลข่าวสารมาแลกเปลี่ยนได้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเห็นด้วยหรือไม่?"
หลินลั่วไม่แม้แต่จะเงยหน้า "พูดมาฟังก่อนสิ"