บนเตียงวิวาห์อันกว้างใหญ่
ลู่เย่ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา
รู้สึกว่าการนอนครั้งนี้สบายที่สุด
แล้วก็พบว่าหัวของตัวเองกำลังหนุนอยู่บนขายาวเรียวอันน่าทึ่ง
ยื่นมือไปลูบ
เนียนนุ่ม ยืดหยุ่น หอมหวน
สายตามีช่วงหนึ่งที่ว่างเปล่า
"ดังนั้น..."
ลู่เย่เอ่ยออกมาอย่างงงงวย
และสิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงที่อ่อนโยนจากด้านหลัง
"ท่านพี่~"
"เอ่อ..."
ลู่เย่ขยี้หัว
โอเค ยืนยันแล้ว
กลายเป็นเขาแล้ว
เมื่อวานยังเรียกเสี่ยวล่างจวิน วันนี้เปลี่ยนเป็น "ท่านพี่" แล้ว
สิ่งนี้เรียกว่าอะไร?
เสียทั้งเมีย ทั้งเสียทหาร?
หรือจะเรียกว่าขโมยข้าวไม่สำเร็จ แล้วต้องเสียไก่?
เดิมทีเขาตั้งใจจะมาชิงตัวเจ้าสาวปีศาจ แล้วยั่วยุเจ้าบ่าวให้โกรธ เพื่อทำแผนการเข้าร่วมเนื้อเรื่องด่านลึกให้สำเร็จ
เผื่อจะได้ข่มขู่ถามหาสินเดิมของเจ้าสาวว่าอยู่ที่ไหน เพื่อเพิ่มเติมให้คลังเงินส่วนตัวของตัวเอง
ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้
เสียตัวไปแล้ว
ที่สำคัญคือเมื่อคืนร่างกายของเขาดูเหมือนจะมีความคิดของตัวเอง ควบคุมไม่ได้เลย
สติของเขาทำได้แค่มองดูร่างกายของตัวเองทำเรื่องไม่ดีอยู่อย่างงงงวย
ความสุขก็สุขจริงๆ
แต่รู้สึกแปลกๆ
"ท่านพี่คงเหนื่อยแล้ว หนูจะปรนนิบัติท่านอาบน้ำล้างหน้า"
ร่างอันอ่อนนุ่มจากด้านหลังค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเดินเท้าเปล่าออกไปนอกประตู
ครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมถาดทองสัมฤทธิ์และผ้าขนหนูในมือ คอยเช็ดตัวและเช็ดเท้าให้เขาอย่างพิถีพิถัน
มองเจ้าสาวปีศาจชุดแดงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ดูเหมือนสาวน้อย newlywed ที่รู้จักเอาใจใส่ ลู่เย่ก็รู้สึกเหมือนฝันไป
นี่คือปีศาจระดับเอ!
สิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายซึ่งก่อนหน้านี้สามารถฆ่าคนเป็นร้อยๆ ได้อย่างง่ายดาย