“แกเอ๊ย.......ทำชื่อเสียงฉันพัง”
ลู่เย่หันไปมองเจ้าสาวปีศาจชุดแดงที่ยิ้มเย็นอยู่บนเตียงแต่งงาน
วินาทีต่อมา ร่างกายเขาก็ลอยเข้าหานางอย่างควบคุมไม่ได้ ถูกขายาวทั้งสองข้างของนางรัดไว้แน่น
ปรากฏว่าแถบผ้าแดงหลายเส้นพันแขนขาเขาไว้อีกครั้งตอนไหนไม่รู้
ดังนั้น สถานการณ์ตอนนี้คือ——
ลู่เย่มีเชือก เจ้าสาวปีศาจชุดแดงมีผ้าแดง
แกมัดข้า ข้ามัดแก ต่างฝ่ายต่างมัดกันจนขยับไปไหนไม่ได้
แต่ขาของเจ้าสาวปีศาจชุดแดงยาวกว่าลู่เย่ ดังนั้นจึงกดเขาไว้ได้ง่ายๆ
ในระยะประชิดขนาดนี้ ต่อให้เป็นลู่เย่ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“แกไม่ปล่อย ข้าจะปล่อยไม้ตายแล้วนะ” ลู่เย่ข่มขู่
“แกปล่อยสิ หนุ่มน้อย อย่ามากวน”
เจ้าสาวปีศาจชุดแดงรู้ทุกปฏิกิริยาของลู่เย่ ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
แม้จะไม่รู้ว่าเจ้ามนุษย์คนนี้มีของดีๆ มาจากไหนมากมายขนาดนี้
แต่พลังหยางอันบริสุทธิ์ที่เปล่งออกมาทั่วทั้งตัว และกลิ่นหอมเย้ายวนใจเป็นพิเศษนั้น นางจะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด
พวกเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ข้างนอกนั่น คงไม่รู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้มีอาหารเย้ายวนเช่นนี้ปะปนเข้ามา
แค่กลืนกินเขาเข้าไป ตัวเองจะได้ประโยชน์มหาศาลแน่นอน
“แกบังคับข้านะเว้ย”
ในขณะที่เจ้าสาวปีศาจชุดแดงกำลังคิดเช่นนั้น
ก็ได้ยินลู่เย่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“รู้ไหม.......ลู่ต้าหนิวคือใคร?”
“ลู่ต้า.........”
เจ้าสาวปีศาจชุดแดงพูดซ้ำโดยไม่รู้ตัว
แต่ทว่า ในวินาทีถัดมา ราวกับแตะต้องสิ่งต้องห้ามบางอย่าง นางไม่สามารถพูดคำว่า “หนิว” ตัวสุดท้ายออกมาได้
และบนใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดา ก็เริ่มมีรอยแตกปรากฏขึ้นทีละจุด
“อ๊าก!!”
เจ้าสาวปีศาจชุดแดงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน