ในห้องหอ ลู่เย่รีบใส่กางเกงแล้วสวมรองเท้า
"นั่นเป็นสามีคุณใช่ไหม?"
"สามีของข้าก็คือสามี"
"ไม่ใช่น่ะ ฉันถามว่านั่นเป็นสามีเดิมของคุณหรือเปล่า?"
"อืม"
ใบหน้าของเจ้าสาวชุดแดงเผยแววกังวล
"เขามีพลังระดับเอ กำลังคลุ้มคลั่ง อย่าประมาทนะท่านพี่ รออยู่ที่นี่ ข้าไปห้ามเขาเอง"
พูดจบก็แผ่พลังปิศาจ เตรียมเหาะขึ้นฟ้า
แต่เพิ่งขึ้นไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกลู่เย่จับข้อเท้าดึงลงมา โยนกลับไปบนเตียง
"เรื่องแบบนี้ที่โดนเจ้าของบ้านจับได้ ยังต้องให้ผู้หญิงออกหน้า ต่อไปหน้าฉันจะเอาไว้ตรงไหน"
ลู่เย่กระโดดไปมาสองสามที พูดสั้น ๆ
"รออยู่นี่ ฉันไปเอง"
ตระกูลลู่มีพันธุกรรมด้อยคุณภาพที่สืบทอดต่อกันมา
เช่น การปกป้องคนของตัวเอง หรือแนวคิดชายเป็นใหญ่ อะไรประมาณนั้น
ถึงแม้พลังจริงของลู่เย่จะอ่อนแอมาก
แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเป็นชายของเขาลดลง
เรื่องแย่งเมียแบบนี้ ปล่อยให้ผู้ชายจัดการดีที่สุด
"ปิศาจระดับเอแล้วยังไง กล้าเข้ามาฆ่าฉันไหม?"
แต่เพื่อความปลอดภัย ลู่เย่ค้นกระเป๋าร้อยปีศาจ สุดท้ายก็หยิบยันต์แปลก ๆ แผ่นหนึ่งยัดใส่ปากกลืนลงไป
"ทุกคนห้ามออกไปข้างนอกนะ เรื่องของผู้ชายให้ผู้ชายจัดการ"
ประโยคนี้พูดทั้งกับเจ้าสาวชุดแดง และหลิงซินเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ในห้อง
ลู่เย่เพิ่งรู้เมื่อคืนนี้เอง มิน่าล่ะตลอดทางไม่เห็นหลิงซินเอ๋อร์เลย ที่แท้ก็อยู่กับเจ้าสาวชุดแดงนี่เอง
แบบนี้ก็ถือว่าเข้าไปพัวพันกับเนื้อเรื่องหลักอย่างลึกซึ้ง ถ้ารอดชีวิตได้ก็คงได้รางวัลไม่น้อย
แต่ลู่เย่ยังไม่เข้าใจบทบาทของหลิงซินเอ๋อร์