"อ๊า! เทาเอ๋อร์! ลูกแม่ เทาเอ๋อร์..."
"ฮือๆๆ"
บนสนามของโรงเรียนมัธยมวิญญาณพิลึก
สามีภรรยาเศรษฐีคู่หนึ่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่หน้าขอบเขตเวทของสนาม มือทั้งสองเอื้อมสุดแรงไปหาคนบนสนามด้วยความสิ้นหวัง
บนสนาม ร่างของหลิวจื่อเทาถูกบิดเป็นก้อนกลม ราวกับกำลังถูกมีดแกะสลักทีละน้อยอย่างประณีต ผิวหนังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกรอบเกรียมราวกับถูกไฟเผา...
เขากำลังถูกปรุงเป็นอาหารจานหนึ่ง
วิธีการตายในดันเจี้ยนประหลาด ถูกสะท้อนออกมาจริงๆ ในโลกความเป็นจริง
ส่วนคนรอบข้างที่ดูอยู่ต่างรู้สึกทั้งสงสารและสับสน
ก่อนหน้านี้ทุกคนเห็นการกระทำทั้งหมดของหลิวจื่อเทาในดันเจี้ยน
ถึงแม้เพื่อความอยู่รอดจะทำได้ทุกวิถีทาง แต่การใส่ร้ายพวกพ้อง ใช้ชีวิตของพวกพ้องเพื่อปกป้องตัวเอง
ก็ต้องบอกว่าจุดจบนี้สมน้ำสมเนื้อ
"ยังไม่จบ ญาติยังไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่เพื่อเก็บศพได้"
เสียงเย็นชาแวบเข้ามาในความคิดของทุกคน
ส่วนบนหน้าจอดันเจี้ยน
อาหารจานนั้นถูกยกขึ้นเสิร์ฟแล้ว
........
"นี่มัน..."
"วันนี้...มีข้าวกิน?"
"ยังมีเนื้อด้วย?"
"แกะทั้งตัวย่าง!?"
หน้าเรือนฟืนที่ทรุดโทรม ปีศาจพ่อครัวฆาตกรวางอาหารหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอถาดใหญ่ตรงหน้าทั้งสองคน
คนทั้งสองคนนี้ หลังจากตื่นขึ้นมา ก็ผ่ายผอมแทบเป็นซากแห้ง พลังชีวิตในร่างกายเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ
ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งอ่อนแรง
พอเห็นว่ามีข้าวให้กิน ก็รีบพุ่งเข้าไปโดยไม่รอช้า
ยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
"ฮือๆๆ"
"อร่อยจริงๆ..."
น้ำตาที่เหือดแห้งไหลอาบแก้มทั้งสองคน
ก้มหน้าก้มตาควานหาอาหาร
ไม่ทันสังเกตเห็นว่าปีศาจพ่อครัวฆาตกรข้างกาย ได้ยกมีดใหญ่หัวปีศาจขึ้นมาอีกครั้ง
........
ลู่เย่ที่เดินผ่านมาแต่ไกลหรี่ตาลงอย่างนิ่งสงบ
แล้วเดินตรงไปยังประตูใหญ่ต่อไป
พรุ่งนี้เป็นวันเจ้าบ่าวมาถึง ขั้นตอนสุดท้าย [พิธีวิวาห์]