ในห้องสวีตประธานาธิบดีอันสว่างไสว
อู๋ชิงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือขวดเหล้าขาว เอ้อโกโถว จิบทีละน้อย
ผมสั้นระดับคอชื้นเล็กน้อย เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ความเฉียบคมที่เคยแผ่ออกมาก็ลดลง ราวกับดาบที่เก็บเข้าฝัก
สายลมบาง ๆ พัดผ่าน
ด้านหลังมีคนปรากฏตัวขึ้น
อู๋ชิงไม่หันกลับไป "ท่านผู้บัญชาการ"
"บอกแล้วไงว่าเวลาอยู่ต่อหน้าคนในบ้านให้เรียกอาจารย์ อย่าเนี้ยบกับทุกเรื่องนักเลย ยังไงก็เป็นผู้หญิง"
"ค่ะ อาจารย์"
ชายชราด้านหลังไม่ได้มีรูปร่างจริง จึงทำได้แค่มองขวดเหล้าในมืออู๋ชิงด้วยความละโมบ
"เขาเป็นยังไงบ้าง?"
"ฉลาด เอาตัวรอดเก่ง ไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติใคร จิตใจเข้มแข็ง มีความลับในตัว และที่สำคัญ ไม่เหมือนคนที่มีพรสวรรค์ควบคุมปีศาจแค่ 0.01 เลยสักนิด"
"บนโลกนี้ไม่ใช่ทุกเรื่องจะต้องมีคำตอบ อย่างน้อยเขาก็เต็มใจที่จะยืนข้างกองทัพบกเรา" ชายชราหัวเราะ "ฉันว่าเขาไม่เลวนี่นา"
"ท่านยังไม่เคยเห็นเขาด้วยซ้ำ" อู๋ชิงดื่มเหล้าไปอึกใหญ่ต่อหน้าชายชรา สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย
"เห็นแล้วล่ะ ฮ่า ๆ เขากำลังอยู่ห้องข้าง ๆ กับเจ้าสาวชุดแดงระดับ S ตัวนั้น"
ชายชราลูบเครา ไม่ใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้น แล้วเอ่ยถาม
"สืบสาเหตุที่ดันเจี้ยนประหลาดระดับเอพุ่งขึ้นเป็นระดับ S ได้แล้วหรือยัง?"
"ในวันแต่งงานพบว่าว่าที่เจ้าสาวถูกผู้ชายอื่นแย่งชิงไป เรื่องแบบนี้สำหรับสิ่งมีชีวิตเพศผู้ใด ๆ ก็น่าจะโกรธจนแทบบ้าสินะ"
"แค่โกรธอย่างเดียวเหรอ?" ชายชรายกมุมปากขึ้น "โกรธจนขึ้นระดับเลยงั้นเหรอ?"
อู๋ชิงพยักหน้า "ใช่ โกรธจนขึ้นระดับ"
การทำให้ดันเจี้ยนประหลาดระดับเอโกรธจนเลื่อนเป็นระดับ S ได้ คิดดูสิว่ามันจะโกรธขนาดไหน