“ออกมาแล้ว”
“เขาออกมาจริงๆ ด้วย......”
ผู้ที่สามารถมีคุณสมบัติเข้าศึกษาในสิบสถาบันชั้นนำของต้าเซี่ยได้นั้น ล้วนเป็นอัจฉริยะที่ถูกคัดสรรมาเป็นชั้นเป็นตอน
แต่ในขณะนี้ เหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้ต่างจ้องมองไปที่ร่างที่ยืนอยู่ด้านนอกม่านพลัง——
แม้เขาจะดูค่อนข้างซอมซ่อ หน้าตาเปื้อนฝุ่น และคำพูดที่ด่าออกมาค่อนข้างหยาบคาย
แต่แสงสุดท้ายของตะวันตกดินทอดลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ทอดเงาร่างยาวไกล ภาพนี้........
ช่างแสบตา
ช่างเจิดจ้าเหลือเกิน
นักศึกษาเก่าของสถาบันทยอยกันเดินออกจากป่าทึบทีละคน ทีละคน ยืนอยู่ตรงรอยต่อของแสงและเงา เงียบเชียบแล้วหันมองไปทางร่างเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสง
บางคนตาช้ำเขียว
บางคนผมถูกเผาจนหัวโล้นเป็นแผ่นใหญ่
บางคนบนหัวมีก้อนโนเรียงกันเป็นแถวเจ็ดแปดก้อน
สายตารวมกันเกือบสองร้อยคู่จ้องมองมาที่นี่
ลู่เย่ก็มองพวกเขาเช่นกัน
ต่างฝ่ายต่างสบตากัน
ลู่เย่โบกมือเป็นคนแรก “ไม่ต้องส่งแล้ว ถึงบ้านกันหมดแล้ว”
แล้วก็ระเบิดทันที
“#￥@￥%#￥!”
“*****!”
“%&%*%****!”
“หืม? ทำไมตัดเสียงอัตโนมัติซะแล้ว?”
“ด่าได้หยาบคายเกินไป เสื่อมเสียชื่อเสียงของสถาบัน ฉันเลยบล็อกเสียงไว้” อาจารย์ใหญ่ปรากฏกายข้างๆ พร้อมรอยยิ้ม แล้วโบกมือไปทางฝั่งนั้น “แยกย้ายกันได้แล้ว”
เมื่ออาจารย์ใหญ่ออกปาก ฝูงชนก็แยกย้ายกันไปอย่างไม่เต็มใจนัก สายตานั่นบอกชัดว่ายังอยากชวนลู่เย่ไปกินข้าวดึกด้วยกัน
“เฮ้อ เหนื่อยชะมัด”
ลู่เย่เอนหลังลงนอนแผ่บนพื้นหญ้า เอามือรองหัวนอน มองท้องฟ้าที่กำลังย่างเข้าสู่รัตติกาล ค่อยๆ ฟื้นฟูกลิ่นอายสิ่งลี้ลับ
พร้อมๆ กับปล่อยสมองให้ว่างเปล่า
ช่างเป็นการไล่ล่าและตอบโต้การไล่ล่า การซุ่มโจมตีและตอบโต้การซุ่มโจมตี การชกและถูกชก อย่างดุเดือดเลือดพล่าน
รวมกับพวกที่วิ่งตามมาจากกองทัพใหญ่ทีหลัง รวมแล้วเกือบสองร้อยคนของโรงเรียนภูตเขาหนัง ไล่ล่าเขาอยู่ในป่าเป็นการหนีเอาชีวิตรอดข้ามพันลี้