"มาเป็นระดับ S อีกคนแล้วสินะ"
ณ ยอดเขาที่ตั้งอยู่ใจกลางโรงเรียนภูตเขาหนัง ใกล้กับจุดสูงสุดของภูเขา มีเรือนไม้ไผ่สองชั้นหลังหนึ่ง
เด็กหนุ่มผมขาวในชุดคลุมนอน ถือแก้วนมร้อนในมือ พิงราวระเบียงมองลงไปยังประตูโรงเรียนที่เชิงเขา
"ครูครับ เขาเก่งกว่าตอนผมมาแรกๆ หรือเปล่า?"
"ตอนที่ท่านชายเข้ามาเป็นนักเรียนใหม่ที่โรงเรียนภูตเขาหนัง ก็เอาชนะรุ่นพี่ได้ต่อหน้าเช่นกัน เพียงแต่จำนวนคนที่เอาชนะได้น้อยกว่าเขาเล็กน้อย" ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหลังตอบพร้อมรอยยิ้ม
เด็กหนุ่มผมขาวจิบนมไปหนึ่งคำ เลียรอยนมที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก "แต่ตอนนั้นผมอยู่ระดับขั้นสี่ เขาเพิ่งระดับขั้นสาม น่าจะเก่งกว่าผมอยู่บ้างสินะ"
"หากกำหนดให้อยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกัน ระดับเดียวกัน คู่ต่อสู้เดียวกัน..." ชายชราเริ่มวิเคราะห์
เด็กหนุ่มผมขาวขัดขึ้น "ไม่ต้องเอาใจครับ ผมอยากฟังคำประเมินที่ตรงไปตรงมาที่สุด"
"ตรงไปตรงมาที่สุดงั้นหรือ?"
"อื้ม"
"งั้นก็ต้องบอกว่าตอนนั้นท่านชายห่างจากเขาไปไกลมาก"
"........"
เห็นไหม พอพูดตรงไปตรงมาเข้า ก็ไม่พอใจอีก
"ตอนนั้นท่านชายเป็นระดับ S ขั้นสี่ที่จุดสูงสุด โดนรุ่นพี่มากมายล้อมโจมตี และโดนทีมที่ติดอันดับสิบไล่ล่า สุดท้ายท่านชายเกือบจะร้องไห้แล้วด้วยซ้ำ"
"พูดพล่าม ผมไม่ได้จะร้องไห้สักหน่อย" เด็กหนุ่มผมขาวพูดอย่างเขินอายแล้วจิบนมอีกคำ
"ระดับ S แต่ละคน ความสามารถควบคุมวิญญาณต่างกันไม่มาก สิ่งสำคัญคือ 'สไตล์' การใช้งานของแต่ละคน ในจุดนี้ท่านชายกับเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"
"ครูคิดว่าผมสไตล์ไหน?" เด็กหนุ่มผมขาวถามพร้อมรอยยิ้ม