"♪ ♫นกน้อยร้องเจี๊ยก ๆ แต่เช้าตรู่ ทำไมเจ้าต้องแบกระเบิดไปด้วย ♪ ♫ข้าจะไประเบิดโรงเรียน ไม่ต้องกลัวไปโรงเรียนสาย......."
ลู่เย่ฮัมเพลงพลางคาบใบหญ้าในปาก เดินชมวิวไปเรื่อยเปื่อย
วันสุดท้ายแล้ว ระยะห่างจากปากทางออกของม่านพลังไม่ไกล เขาตั้งใจจะเดินออกไปเอง
"ที่สามารถสร้างโรงเรียนในป่าลึกเขาไกลแบบนี้ ไม่พูดเรื่องอื่น แค่สภาพแวดล้อมก็น่าจะไม่เลว"
มองทิวทัศน์สวยงามรอบ ๆ ตัว ทำให้เกิดความคาดหวังเล็กน้อยต่อโรงเรียนที่กำลังจะถึง
ข้ามยอดเขาหนึ่งลูก แล้วก็ข้ามยอดเขาอีกลูกหนึ่ง
"สวัสดีจ้า พวกรุ่นพี่ที่ฝีมือไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่"
ตอนเดินผ่านยอดเขาลูกเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คน ลู่เย่ก็โบกมือทักทายกับ "หัวทั้งหลาย" ที่โผล่ออกมาจากด้านบน
บางคนเคยชกมาก่อน บางคนก็เคยชกมาก่อนเหมือนกัน
"อวดดี......."
"โคตรจะโมโห โดนเด็กใหม่อย่างพวกเราถากถาง เยี่ยงไรมีใครลงไปชกมันสักทีไหมเนี่ย"
"ช่างเถอะ ๆ ต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกันทั้งนั้น"
"แกพูดง่ายจังแฮะ?"
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ หน้าตอนนี้ยังบวมอยู่เลย"
สายตากว่าร้อยคู่ต่างจ้องมองลู่เย่ที่อยู่ด้านล่างอย่างเงียบ ๆ
รุ่นพี่ที่เคยโดนชกยืนอยู่ด้านบน ส่วนรุ่นพี่ที่ยังไม่เคยโดนชกหลายคนยืนอยู่ด้านล่าง ขวางอยู่กลางเส้นทาง แต่ก็ยังไม่ลงมือ เห็นได้ชัดว่าทุกคนกำลังลังเล
เด็กใหม่ระดับ S คนนี้ได้ยินว่าหมัดแข็งเอาเรื่อง แต่จะให้มองดูล้านหยวน 10 ล้านเดินผ่านหน้าไปแบบนี้ หน้ารุ่นพี่จะไปไว้ที่ไหน?
มองลู่เย่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ บรรยากาศเริ่มตึงเครียด
พร้อมกับเกิดความโกลาหลขึ้นด้วย
"เป็นพี่วังเฉา"
"คนของกองทัพชางหมิงก็ออกมาด้วย"
สายตามองไป เจ็ดคนเดินกอดคอประคองกันมา
สีหน้าทีละคนดำคล้ำราวกับก้นหม้อ
"อาผี แกหน้าไปโดนอะไรมา? ใครชกแก?" มีรุ่นพี่ที่สนิทกันคนหนึ่งตะโกนถามขึ้นมา
อาผีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย หันหน้าไปทางอื่น น้ำเสียงเย็นชา: "ชนต้นไม้มา"
มีคนถามอีกว่า "หลี่อี! ไหนว่าตาสองวงดำนั่นเป็นอะไรไป"
หลี่อีสีหน้าเฉยเมยหันหน้าหนี "ตกหลุมมา"
มีคนถามด้วยความแปลกใจอีก "ต้าจ้วง ต้าจ้วง หัวแกนี่ตุ่มใหญ่เหมือนลูกชามเลยนะ กำลังฝึกวิชาลับอะไรใหม่หรือเปล่า?"