"ท่านพ่อ ช่วยชีวิตลูกด้วย!"
หนุ่มเพลย์บอยร้องเรียกเสียงหลง พร้อมผลักทั้งสองคนมาบังไว้ข้างหน้า
เฉินเฉินสบประมาทด้วยเสียงเย็นชา: "ไม่เอาถ่านเลย คิดว่าหลบอยู่ข้างหลังแล้วมันจะมองไม่เห็นเราหรือไง? เสียแรงที่เป็นถึงระดับขั้นสี่"
พูดจบก็ชะงักไปเอง
ไม่กี่วันมานี้ ทักษะการประชดประชันของตัวเองพัฒนาก้าวกระโดดขนาดนี้เลยหรือ?
แล้วก็หันไปมองลู่เย่
จริงๆ แล้วต้องอยู่กับอาจารย์และมิตรที่ดีถึงจะก้าวหน้าได้มากขนาดนี้!
"ใส่แว่นดำด้วยพี่ ตอนลงมือจะได้เท่ห์กว่า" เฉินเฉินหยิบแว่นดำออกมาสวมบนหน้า พร้อมเตือนลู่เย่ไม่ลืม
ลู่เย่สวมแว่นดำ แล้วถาม: "ทำไมต้องเป็นฉันลงมือ"
เฉินเฉินยักไหล่: "ถึงฉันอยากจะเท่ห์เหมือนพี่เมื่อกี้ก็เถอะ แต่ฉันสู้ระดับเอไม่ได้ ฉันเป็นแค่เศษสวะระดับขั้นสามสายกัดกร่อน"
"แล้วที่นี่ล่ะ ฉันเพิ่งระดับขั้นสองเอง เคยเห็นที่ไหนว่าสายวิญญาณระดับขั้นสองสู้กับสิ่งลี้ลับระดับเอได้"
"ขอโทษนะ เพิ่งเห็นมาเมื่อกี้"
เฉินเฉินชี้ไปที่ซากเน่าเปื่อย: "ไม่ใช่แค่สู้ แต่ยังฆ่ามันตายด้วย"
ลู่เย่แก้: "นั่นเป็นเพราะเราโปรยเถ้ากระดูกมัน ถึงทำให้มันโกรธตาย"
"สองท่านพ่อ คุยกันทีหลังได้ไหม?" หนุ่มเพลย์บอยตัวสั่นเทา ชี้ไปข้างหน้า: "ไอ้บ้านั่นมันเดินมาแล้วเว้ย"
"เจอเรื่องอย่าตื่นตระหนก ขอเซลฟีก่อนสักสองใบสิ"
ลู่เย่กระทุ้งพลั่วเหล็กในมือลงกับพื้น แล้วเก็บมันเข้าที่ ของชิ้นนี้ยังเป็นเครื่องรางวิญญาณระดับหนึ่งด้วยนะ
เชิงเขา กลุ่มเงาสีเทาขาวกำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง