ณ แดนแดงฉานอันไกลโพ้น
ท่ามกลางภูเขารกร้างและน้ำเน่าเสีย กลับมีโอเอซิสเล็กๆ ที่มีน้ำพุซ่อนอยู่
บนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลมีวิญญาณชั่วร้ายระดับเอและระดับเอสมากมายนับไม่ถ้วนเดินเตร่ไปมา แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้โอเอซิสนั้นแม้แต่ก้าวเดียว ต่างพากันหลบหนีไปไกลๆ
ใจกลางโอเอซิสมีทะเลสาบเล็กๆ ที่ใสสะอาดแห่งหนึ่ง ริมทะเลสาบมีลานบ้านเล็กๆ ธรรมดาๆ หลังหนึ่ง
ลานบ้านค่อนข้างทรุดโทรม ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ ภายในมีแปลงผัก เล่นไก่สามห้าตัว และมีแกะสองตัวกับหมูหนึ่งตัว
เหมือนกับบ้านเรือนในชนบทที่เคยเห็นกันทั่วไปเมื่อหลายสิบปีก่อน
แต่บ้านธรรมดาๆ แบบนี้ปรากฏอยู่ในสถานที่เช่นนี้ กลับดูผิดปกติน่าขนลกเป็นอย่างยิ่ง
ในห้องโถงที่สว่างไสว
ลู่ต้าหนิวเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกที่สานจากไม้ไผ่ มือหนึ่งถือพัดใบลาน มือหนึ่งถือรีโมททีวี
บนตู้ไม้เป็นโทรทัศน์สีรุ่นเก่าสมัยยุคเจ็ดแปดสิบ
เพียงแต่สิ่งที่กำลังเล่นอยู่บนจอไม่ใช่ละครชนบท หรือข่าวภาคค่ำ
แต่เป็นลู่เย่
........
"สมมติว่าเรากำจัดคิริชิมะ ยูกิโนะและมากิโนะฮาระในดันเจี้ยนนี้ได้ แล้วคนอื่นๆ ที่เข้าไปในดันเจี้ยนระดับเอนี้ทีหลัง พวกเขาสองคนจะยังอยู่หรือไม่?"
........
"ไม่จำเป็นต้องติดต่อกัน ฉันแค่กำลังขยายความจุสมองไปเรื่อยๆ ......."
........
ในโทรทัศน์กำลังฉายภาพและเสียงของลู่เย่ ราวกับกำลังฉายละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง
ลู่ต้าหนิวบนเก้าอี้โยกดูอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ
"แค่เต็มใจใช้สมองก็ฉลาดขนาดนี้แล้ว ตั้งแต่เด็กข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าหมอนี่หัวดี ตระกูลลู่เรามีวาสนาแล้ว"
ลู่ต้าหนิวยิ้มแย้มวางพัดใบลานลง แล้วยืดมือไปหยิบแก้วชาใบใหญ่บนถาดรองข้างๆ ยกขึ้นดื่มคำหนึ่ง
"เจ้าว่าไง?"
'ถาดรองชา' สั่นเล็กน้อย แล้วกลับส่งเสียงเป็นมนุษย์:
"หากฟ้าไม่ให้กำเนิดข้าเสี่ยวลู่ หนทางปีศาจก็มืดมนชั่วนิรันดร์!"