"เพื่อน ขยับหน่อย ขอเบียดหน่อย"
"ไปถึงไหนแล้ว?"
"ดูไม่ชัด แต่ดูเหมือนจะดุเดือดอยู่"
ใกล้กับทางออกของม่านพลังมีเทือกเขาทอดยาว
แต่ตอนนี้ยอดเขาทุกแห่งมีคนยืนแน่น
คนเหล่านี้คือเหล่านักเรียนเก่าที่เหลืออยู่ รวมกันบนยอดเขาหลายลูกแล้วประมาณเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดแปดสิบคน
ตอนนี้นักเรียนใหม่ทั้งหมดในม่านพลังถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เงินรางวัลก็เก็บครบ นักเรียนเก่าหลายคนได้กำไรมหาศาล
เหลือเพียงระดับ S คนสุดท้ายเท่านั้น
แต่หลังจากกองทัพชางหมิงลงมือ นักเรียนเก่าคนอื่นๆ ก็รู้ตัวดีว่าควรเก็บความฝันเกี่ยวกับระดับ S ไว้และแห่มาดูหนังที่ทางออกนี้
อันดับสิบของโรงเรียนลงมือแล้ว พวกเขาจะมาแย่งอะไรอีก?
แล้วระดับ S คนนั้นก่อนหน้านี้ก็จัดการทั้งสนาม เห็นได้ชัดว่ายากจะรับมือมาก
สู้ดูหนังเฉยๆ ดีกว่า
"ทำไมรู้สึกว่ากองทัพชางหมิงคนน้อยลง? ไม่เห็นต้าจ้วงเลยตั้งนาน"
"จ้าวหมิงก็ไม่เห็น เหตุผลแล้วเขาควรอยู่บนจุดสูงสุด แต่ก็ไม่มี"
"อาจจะกำลังวางแผนอะไรอยู่"
"ฉันก็ว่าใช่"
นักเรียนเก่าบนยอดเขามองไม่ชัด แต่ก็สัมผัสได้ว่าการต่อสู้ข้างในไม่ง่าย
แต่ไม่นานเสียงคำรามก็ดึงดูดสายตาทุกคน
"ลู่เย่!!!"
พากันมองไป
"เกิดอะไรขึ้น?"
"เสียงนี่เป็นของหวังเฉา หัวหน้ากองทัพชางหมิงใช่ไหม?"
"ทำไมร้องตะโกนขึ้นมาล่ะ?"
"พูดตามตรง ฟังดูโกรธมาก"
"คงไม่โดนจัดการแล้วนะ..."
"คงไม่หรอก หวังเฉาเป็นระดับเอขั้นห้า เก่งมาก"
แต่ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ในป่าไกลออกไปมีพลังทะยานขึ้น ร่างหนึ่งปรากฏบนยอดไม้พร้อมกลิ่นอายสิ่งลี้ลับมหาศาล สีหน้าหม่นหมองวิ่งไปทางใดทางหนึ่ง
ก่อนจะผ่านยอดเขาหลายลูก เขามองมาด้วยสายตาเย็นชา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบนตัวหวังเฉา นักเรียนเก่าที่อยู่ใกล้รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว
จนกระทั่งหายไปไกลจึงกล้าพูดเบาๆ
"คงโดนจัดการแล้วจริงๆ"
"ดูสีหน้าหวังเฉาสิ..."
.........
ในป่าทึบ
สมาชิกกองทัพชางหมิงคนหนึ่งที่กำลังไล่ล่าอยู่ เห็นหวังเฉาปรากฏตัวข้างๆ ก็ถามอย่างระวัง
"เป็นนายจริงเหรอหัวหน้า?"
"เป็นฉัน" หวังเฉาที่รีบมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไอ้หมอนั่นอยู่ข้างหน้าตรงนี้ ไล่เต็มแรง!"
"ได้!"