"เจอพวกรุ่นพี่กว่า 80 คน ยังกล้าพูดว่าตนเองล้อมพวกเขาไว้ ฉันได้แต่บอกว่า เขาดูถูกนักเรียนของโรงเรียนภูตเขาหนังเราเกินไปหน่อยแล้วล่ะ"
หน้าประตูโรงเรียนภูตเขาหนัง อาจารย์ใหญ่หลี่เทียนอีมองภาพจำลองบนจอด้วยสีหน้าสุขใจ
"นักเรียนนายเก่งนักหรือไง?" เสียงของอู๋ชิงดังมาจากข้างกาย "แล้วทำไมโรงเรียนภูตเขาถึงได้อยู่อันดับสุดท้ายในสิบนายกยอดเยี่ยมล่ะ?"
"แฮ่ก"
สีหน้าหลี่เทียนอีฉายแววเก้อเขินเล็กน้อย แต่ก็หายไปในเวลาอันรวดเร็ว
"การจัดอันดับแบบนี้เดิมทีก็เป็นเพียงเรื่องลวงตา แล้วเหตุผลที่โรงเรียนภูตเขาตกอันดับสุดท้ายนายก็รู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง"
สิบนายกยอดเยี่ยมแห่งต้าเซี่ย ทุกปีจะมีการแข่งจัดอันดับหนึ่งครั้ง โดยพิจารณาจากผลคะแนนรวมที่ทำได้เพื่อกำหนดอันดับในปีถัดไป
ผลคะแนนรวมแบ่งออกเป็นสองส่วน
การผ่านดันเจี้ยนประหลาด และการต่อสู้ประลองจริงระหว่างนักเรียน
ส่วนโรงเรียนภูตเขาหนังของเรานี่สิสุดยอด
การต่อสู้ประลองจริงทุกครั้งเข้าถึงสามอันดับแรกได้เสมอ แต่ในด้านการผ่านดันเจี้ยนประหลาด ทุกปีรั้งอันดับสุดท้ายอย่างมั่นคง และอันดับสุดท้ายไม่ใช่ขีดจำกัดของโรงเรียนภูตเขาหนัง แต่เป็นขีดจำกัดของการจัดอันดับ
สาเหตุที่แท้จริงก็คือแหล่งนักเรียนของโรงเรียนภูตเขาหนัง และวัฒนธรรมโรงเรียนอันดีงามที่สั่งสมมาหลายปี
เหล่านักเรียนไม่มีความสนใจในการท้าทายดันเจี้ยนควบคุมวิญญาณเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าพูดถึงการลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ละก็ แต่ละตัวตื่นเต้นจนหอนโหยหวน
โรงเรียนแห่งหนึ่งมีนักเรียนปีละ 3,000 คน รวมกันผ่านดันเจี้ยนประหลาดได้ไม่ถึง 200 แห่ง แต่จำนวนการทะเลาะวิวาทที่เกิดขึ้นในโรงเรียนต่อปีสูงเกิน 8,000 ครั้ง