"หวาน ลองชิมดูสิ"
ลู่เย่คายเมล็ดผลไม้ในปากทิ้ง แล้วหยิบผลไม้ป่าสีแดงอีกลูกหนึ่งยิงใส่ปากเล็ก ๆ ที่อ้าค้างของหลิงซินเอ๋อร์ได้อย่างแม่นยำ
ชุดที่เห็นตอนนี้ดูแปลกประหลาดพอสมควร
ร่างของลู่เย่ยังคงถูกขาแมงมุมที่รวมตัวจาก[ด้ายแดง·คาถาพันเส้น]ค้ำยันเคลื่อนที่ไป เพียงแต่ข้างกายเขา มีที่นั่งที่ทำจากด้ายแดงปรากฏเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน
หลิงซินเอ๋อร์นั่งอยู่บนที่นั่งนั้น บนตักวางของกินเล่นไว้ เอวยังคาดเข็มขัดที่กันตกไว้ด้วย และมือข้างหนึ่งต้องกำชายเสื้อของลู่เย่ไว้แน่นตลอดเวลา
มองจากด้านหน้า ดูเหมือนรถสามล้อดัดแปลงคันหนึ่ง
"อยากกินอีก"
ชายเสื้อที่ถูกลู่เย่จับอยู่ถูกเขย่าเบา ๆ
แต่เขาไม่ยอมตามใจเลยสักนิด
"กินมากไปเดี๋ยวปวดท้องอีก"
จากนั้นราวกับเล่นกล ลู่เย่ก็ถือลูกโป่งที่ทำจากด้ายแดงผุดขึ้นมาในมือ ส่งให้หลิงซินเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ "เอาไปเล่นเองนะ"
"ขอบคุณลุง"
"เรียกพี่สิ"
ลู่เย่ยื่นมือไปหยิกแก้มของหลิงซินเอ๋อร์ เต่งตึงไปด้วยคอลลาเจน
"ตอนนี้แหละที่น่ารักกว่าเยอะ"
ภายใต้อิทธิพลของ[ม่านกั้นจิต] สติสัมปชัญญะของหลิงซินเอ๋อร์ในตอนนี้ก็หดกลับไปเป็นเด็กอายุห้าขวบได้สำเร็จ ซึ่งนี่คือขีดจำกัดแล้ว
หลิงซินเอ๋อร์วัยห้าขวบดูซุกซนขึ้นมาก เดี๋ยวก็อยากรู้อยากเห็นไปหมด ชอบกินผลไม้ป่าอร่อย ๆ
บางครั้งยังคิดเรื่องที่จะทำให้ตัวเองตายได้อีกด้วย
"จะให้ทำยังไงได้? ฉันก็จนใจเหมือนกัน"
ยังไม่ได้มีลูก ก็เป็นพ่อเลี้ยงเด็กซะก่อนแล้ว
สองวันมานี้เอาแต่พาเด็กห้าขวบเดินเล่นอยู่ในป่า ถ้าจะทิ้งกลางทาง จิตสำนึกของลู่เย่ก็คงไม่ยอมให้ทำ
แม้เส้นทางจะเดินมาได้ไกลพอสมควร แต่เขาก็ไม่ได้แอบตีหัวใครเก็บแต้มมาสองวันเต็ม ๆ แล้ว ร้อนใจมาก