สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงวันนัดหมาย ฮันนิบัลตื่นแต่เช้าตรู่ สวมเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุด แล้วไปตามที่อยู่ซึ่งผู้สัมภาษณ์มอบให้ ที่นั่นเป็นสถานที่โอ่อ่าราวกับพระราชวัง
เขาเคยมาสำรวจที่นี่ล่วงหน้าแล้ว ที่แห่งนี้เป็นหนึ่งในสถานีตำรวจแห่งใหม่ที่รัฐบาลเพิ่งจัดตั้งขึ้น แต่จะทำหน้าที่อะไรนั้น เขาก็สืบไม่พบ
วันนี้มีผู้มาสัมภาษณ์ไม่น้อย และแต่ละคนก็ดูออกว่าคนส่วนใหญ่ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบ ทั้งสายตาที่สบกัน ท่าทางการยืน ตลอดจนเหรียญตราบนอกเสื้อของบางคน บ่งบอกชัดว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นพวกโหดเหี้ยมที่คร่าชีวิตคนมานับไม่ถ้วนในสนามรบ
ฮันนิบัลกวาดตามองคร่าว ๆ เมื่อนับรวมตัวเขาด้วยก็มีทั้งหมดสิบสองคน หากทุกคนเป็นนายทหารชั้นผู้น้อยอย่างเขา หรือราชินีวิกตอเรียจะทรงคิดตั้งหน่วยสืบราชการลับฉบับตะวันตกขึ้นมาจริง ๆ
แม้ทุกคนจะไม่ค่อยคุ้นเคยกัน แต่ก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ระหว่างที่สูบบุหรี่ด้วยกัน พวกเขาจึงเริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนข่าวสาร
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ ในบรรดาผู้สมัครเหล่านี้กลับมีทายาทของผู้มีอำนาจอยู่หนึ่งหรือสองคน
“คนนั้นเป็นลูกนอกสมรสของอาร์ชดยุกชาร์ลส์ ถึงจะเป็นลูกนอกสมรส แต่ก็ยังดีกว่าพวกพลทหารอย่างเรา การที่คนมีชาติตระกูลขนาดนั้นมาสมัครคัดเลือก ดูท่างานนี้จะเป็นงานที่มีอนาคตจริง ๆ”
ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแอบชี้ไปยังชายสองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง พลางเอ่ยขึ้น คนอื่น ๆ ต่างก็มีแววตาวูบไหว
เดิมทีพวกเขาคิดว่างานนี้คงธรรมดาทั่วไป แต่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องให้ประหลาดใจเช่นนี้
ฮันนิบัลมองตามคำพูดของพวกเขาไปยังลูกนอกสมรสคนนั้น อีกฝ่ายดูอายุน้อยมาก หน้าตาก็งดงาม หากไม่มองให้ดีคงแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง อายุราวยี่สิบต้น ๆ แตกต่างจากพวกเขาที่มีบรรยากาศด้านชาเพราะผ่านสนามรบมาอย่างสิ้นเชิง อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่เคยออกรบ ทว่าก็ไม่ได้วางอำนาจ กลับมีความสุขุมและกลิ่นอายของชนชั้นสูงอยู่ไม่น้อย
ในเวลานี้เขาคงได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของคนอื่นอยู่บ้าง แต่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยา เพียงหลับตาพักผ่อนอย่างเงียบ ๆ ข้างกายเขายังมีชายอีกคนซึ่งดูอายุมากกว่าเล็กน้อย ชายคนนั้นน่าจะเป็นพ่อบ้านหรือองครักษ์ ดูท่าทางมีฝีมือไม่น้อย เขาไม่ยอมนั่ง เพียงยืนเฝ้าอยู่ข้างกายอย่างเงียบงันและระแวดระวัง
เมื่อเข็มนาฬิกาเดินไปถึงสิบโมง จึงมีหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวลูกไม้บานกว้างเดินทางมาถึงอย่างล่าช้า พร้อมกับกองทหารองครักษ์จำนวนมาก
หญิงสาวผู้นี้งดงามอย่างยิ่ง จนบรรดาชายหนุ่มในที่นั้นถึงกับพูดไม่ออก
แต่สิ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าใบหน้าอันงดงามประณีต คือบุคลิกสง่างามและมั่นใจของนาง
ฮันนิบัลสังเกตเห็นตราประดับตรงอกซ้ายของนาง เป็นเข็มกลัดอัญมณีที่มีเถาวัลย์ทองคำพันรอบ ประทับตราสิงโตสวมมงกุฎเอาไว้
เกิดเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นพร้อมกัน หลายคนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ทำความเคารพหญิงสาวด้วยคำนับแบบอัศวิน
ฮันนิบัลไม่เข้าใจธรรมเนียมเหล่านี้ จึงเพิ่งทำตามคนอื่นช้ากว่าพวกเขาไปเล็กน้อย แต่เขารู้ว่านี่หมายความว่าหญิงสาวผู้เลอโฉมคนนี้เป็นสมาชิกของราชวงศ์ อย่างน้อยก็เป็นเจ้าหญิง หรือไม่ก็เป็นพระขนิษฐาของราชินี
“เหล่าทหารทั้งหลาย จงลุกขึ้นเถิด วันนี้พวกท่านมาถึงที่นี่ได้ ก็หมายความว่าผ่านการรับรองจากผู้สัมภาษณ์แล้ว ว่าพวกท่านสามารถทำงานที่จะมอบหมายต่อจากนี้ได้”
“แต่ข้าขอแจ้งให้พวกท่านทราบก่อนว่า งานนี้อันตรายมาก ทว่าค่าตอบแทนก็สูงลิ่ว หากมีความดีความชอบครั้งสำคัญ ฝ่าบาทอาจพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้พวกท่านได้ด้วย”
หญิงสาวกล่าวด้วยท่าทีสง่างามเปี่ยมอำนาจ ก่อนปรบมือเป็นสัญญาณให้ทหารองครักษ์ที่ติดตามมานำหีบไม้ใบหนึ่งเข้ามา หีบนั้นมีขนาดพอ ๆ กับกล่องกระสุน เมื่อเปิดออก ภายในมีสิ่งของที่ดูคล้ายเหรียญอยู่จำนวนหนึ่ง สีของมันบ่งบอกว่าน่าจะเป็นเหรียญทอง
“ผู้ใดตัดสินใจรับงานนี้ จงขึ้นมารับเหรียญทองไปหนึ่งเหรียญ แล้วพกติดตัวไปสืบสวนที่ถนนสายพระราชา ไม่ว่าพวกท่านจะเห็นอะไร ได้ยินอะไร ได้กลิ่นอะไร หรือเก็บสิ่งใดมาได้ จงบันทึกทุกอย่างให้ครบถ้วนแล้วนำกลับมา เท่านี้ก็ถือว่าพวกท่านได้งานนี้แล้ว ส่วนค่าตอบแทนนั้น เมื่อถึงเวลา พวกท่านจะพึงพอใจแน่นอน”
ทันทีที่นางพูดจบ คนแรกที่ขยับก็คือชายที่ร่ำลือกันว่าเป็นลูกนอกสมรสของอาร์ชดยุกชาร์ลส์ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล หยิบเหรียญทองจากหีบไปหนึ่งเหรียญ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่มีคำถามแม้แต่ข้อเดียว
เมื่อมีคนแรกแล้ว คนอื่น ๆ ก็เริ่มตัดสินใจเสี่ยงเพื่อไขว่คว้าความมั่งคั่งตามมา
ส่วนฮันนิบัล เขากลับรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ในฐานะผู้ทะลุมิติ ตอนนี้ทิศทางของเรื่องราวเห็นได้ชัดว่าเริ่มผิดเพี้ยนไปแล้ว
แต่เมื่อนึกถึงสองปีที่เขาคลุกคลีอยู่กับโคลนและน้ำขังในสนามรบ กว่าจะได้โอกาสนี้มา หากหันหลังเดินจากไป บางทีเขาอาจไม่ถึงกับต้องเสี่ยงชีวิต ทว่าในยุคสมัยเช่นนี้ การเป็นคนยากจนมีอะไรต่างจากตายไปแล้วบ้าง
ต้องรู้ไว้ว่าในยุคสมัยก่อนที่เขาจากมา อายุขัยเฉลี่ยของคนงานคงไม่ถึงห้าสิบปีด้วยซ้ำ
เมื่อนึกถึงบ้านที่เพิ่งใช้เงินเก็บเช่าไว้ กับทรัพย์สินทั้งหมดที่มีค่าพอจะกล่าวถึงซึ่งมีเพียงกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ ในที่สุดฮันนิบัลก็เดินขึ้นไปหยิบเหรียญทองนั้น
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเหรียญทอง ความรู้สึกเย็นเยียบและชื้นแฉะก็โอบรัดร่างฮันนิบัลไว้ ทำให้ขนอ่อนบนหลังมือของเขาลุกชันราวกับทหารที่กำลังเข้าประจัญบาน
“เป็นอะไรไปหรือ ร้อยเอก” หญิงสูงศักดิ์ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นฮันนิบัลชะงักไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เหรียญทองนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา ช่วยบอกพวกเราได้ไหมว่าต่อจากนี้จะต้องเผชิญกับอะไร จะได้เตรียมใจไว้บ้าง” ฮันนิบัลมั่นใจแล้วว่าเหรียญทองนี้เหนือกว่าตรรกะของโลกความจริง มันเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ
เพราะความรู้สึกเย็นเยียบและชื้นแฉะราวกับขนลุกซู่ตอนดูหนังสยองขวัญนั้นยังไม่จางหาย ยังคงปกคลุมตัวเขาอยู่
ขณะเอ่ยถาม เขาก็มองไปยังคนอื่น ๆ ที่หยิบเหรียญทองไปแล้ว ดูเหมือนว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่รู้สึกผิดปกติเช่นนี้
คนอื่น ๆ กลับไม่ใส่ใจ โยนเหรียญทองไปมา บางคนถึงกับเอาฟันกัดเหรียญเพื่อดูว่าเป็นเหรียญทองจริงหรือไม่
แคเทอรินจ้องชายตรงหน้า นางคิดว่าหมอนี่น่าจะมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่าทหารทั่วไปอยู่บ้าง จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ร้อยเอก อย่าลืมพกอาวุธไปให้เพียงพอ พวกท่านต้องพบกับอันตรายแน่ แต่โอกาสก็ซ่อนอยู่ในนั้นด้วย บางทีอาจได้รับพรจากเทพเจ้า”
“...เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ” ฮันนิบัลฟังถ้อยคำไร้สาระของหญิงผู้นี้แล้วรู้สึกไม่พอใจ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
พรจากเทพเจ้าอะไรนั่น คงเป็นเทพต่างแดนหน้าตาเหมือนมีหนวดปลาหมึกกับดวงตานับร้อย แค่ถูกจ้องมองสักครั้งก็ทำให้คนเสียสติเป็นแน่
ฮันนิบัลเก็บเหรียญทองใส่กระเป๋าเสื้อ นอกจากเหรียญทองแล้ว หญิงสูงศักดิ์ที่เขายังไม่รู้ชื่อผู้นี้ยังให้ผู้ติดตามแจกธนบัตรแก่พวกเขา เพื่อใช้บันทึกสิ่งต่าง ๆ ด้วย
นอกจากนี้ยังมีปืนพกกับระเบิดมือให้ด้วยไม่น้อย ฮันนิบัลมีปืนของตัวเองอยู่แล้ว จึงรับมาเพียงกระสุนที่ใช้กับปืนของตนและระเบิดมืออีกสองสามลูก
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็ออกเดินทางไปพร้อมกับนายทหารหลายคนที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะร่วมมือกัน