เย่เซี่ยงเหลยนึกถึงเงินสิบตำลึงของตน ในใจดีใจจนแทบจะฟองฟู จะยอมให้ชิงเทียนซื้อของให้ตนได้อย่างไรกัน
“เงินนี้เจ้าเก็บไว้ซื้อขนมกินเองเถอะ!”
เย่เซี่ยงเหลยพูดจบก็ลาจากกลับบ้านไป
พอก้าวออกจากประตู มุมปากของเขาก็กระตุกยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มนั้นข่มเท่าไรก็ไม่ลง
เดินไปเดินมา เขายังอดไม่ได้ที่จะกระโดดโลดเต้นแล้วกวัดแกว่งหมัดหนึ่งที
สิบตำลึงเงิน!
นั่นมันสิบตำลึงเงินเชียวนะ!
แค่คิดก็ทำให้คนดีใจแล้ว
เย่เซี่ยงเหลยในใจวางแผนว่าได้เงินมาแล้วจะซื้ออะไรบ้าง จนไม่ทันสังเกตเลยว่าหวังเจิ้งเป่าที่หน้าหงิกหน้างอเดินสวนมา
หวังต้าหลงไข้ไม่ยอมลดเสียที วันนี้นอนครางหงิงๆ อยู่บนเตียงเตา อารมณ์ก็ร้ายกาจเหลือเกิน เจอใครก็ด่าคนนั้น
หวังเจิ้งเป่าเพิ่งถูกด่าอย่างไม่มีเหตุผลไปยกหนึ่ง ยามนี้อารมณ์จึงเสียถึงขีดสุด
เขาไม่อยากอยู่ในบ้านต่อ จึงออกมาเดินเล่นคลายทุกข์
แต่เหล่าสมุนน้อยที่ปกติคอยติดตามเขาต่างก็มีธุระของตนเอง เขาไล่ไปตามบ้านทีละหลัง กลับไม่มีสักคนที่ออกมาเป็นเพื่อนเขาได้
เรื่องนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของหวังเจิ้งเป่าเลวร้ายลงไปอีก
ดังนั้นพอเห็นเย่เซี่ยงเหลยเดินยิ้มแป้นสวนมา เขาก็กลอกตาขึ้นทันที แล้วเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ยิ้มบ้าอะไรของเจ้า เหมือนไอ้โง่เลย”
เย่เซี่ยงเหลยกำลังสุขใจอยู่พอดี พอได้ยินคำนี้ก็ไม่ได้โกรธอะไรนักแต่แรก
แต่พอเพ่งมองเห็นว่าคนที่พูดคือหวังเจิ้งเป่า เย่เซี่ยงเหลยกลับพับแขนเสื้อขึ้นเป็นอย่างแรก
หวังเจิ้งเป่าถอยหลังสองก้าวอย่างระแวดระวังในทันที แล้วถามว่า “เจ้าจะทำอะไร”
แม้เขาจะไม่กลัวเย่เซี่ยงเหลย แต่พี่ใหญ่ของเย่เซี่ยงเหลยอย่างเย่เซี่ยงซิ่นเมื่อก่อนเป็นถึง “อันธพาลประจำหมู่บ้าน” ที่ไร้ผู้ต่อกรในหมู่บ้าน
หวังเจิ้งเป่าเคยถูกเย่เซี่ยงซิ่นซ้อมมาก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังจำฝังใจ
เขาจึงหลบเย่เซี่ยงเหลยมาตลอด ไม่เคยมีเรื่องกับเขาเลย
เมื่อครู่ก็เพียงเพราะในใจไม่สบายจริงๆ จึงปากเสียพูดไปประโยคหนึ่ง
หวังเจิ้งเป่ายามนี้อยู่เพียงลำพัง คิดว่าลูกผู้ชายไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า
จึงเริ่มครุ่นคิดว่าจะถอยอย่างไร ตั้งใจจะหลบลมหลบฝนไปก่อนค่อยว่ากัน