เย่เหล่าต้าใช้ให้เย่ชางรุ่ยไปเรียกคน
ไม่นาน เย่จวนเอ๋อร์กับหลิวฉวนก็รีบมาถึง
เย่ชางรุ่ยไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร ได้แต่บอกว่าเย่เซี่ยงเหลยอยู่ที่บ้านของตน ให้ทั้งสองรีบไปสักที
เย่จวนเอ๋อร์นึกว่าเย่เซี่ยงเหลยก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว รีบร้อนลากหลิวฉวนวิ่งมา
นางก้าวเข้ามาก็ร้องเรียกว่ารี่เสียงหนึ่งว่า “เซี่ยงเหลย เจ้าก่อเรื่องดีๆ อะไรอีกแล้วหรือ!”
เย่เหล่าต้ารีบก้าวออกไปต้อนรับแล้วกล่าวว่า “ท่านป้า อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เรื่องดีๆ ต่างหากเล่า!”
“เรื่องดีๆ อย่างนั้นหรือ?” เย่จวนเอ๋อร์มองลูกชายด้วยสายตาระแวง ก่อนจะหันกลับมามองเย่เหล่าต้าแล้วถาม “เหล่าใหญ่ เจ้าอย่ามาปิดบังแทนมันเลย มีอะไรก็บอกท่านป้าตรงๆ เถิด”
พอฟังเย่เหล่าต้าเล่าเรื่องทั้งหมดจบ เย่จวนเอ๋อร์กับหลิวฉวนก็ตะลึงงัน
สามีภรรยามองหน้ากัน ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ
“ข้ากำลังฝันไปอยู่หรือไม่หนอ?” เย่จวนเอ๋อร์ถามด้วยสายตาล่องลอย
หลิวฉวนยื่นมือไปหยิกแขนนางทันที
“โอย!” เย่จวนเอ๋อร์เจ็บจนร้องออกมา
“เจ็บแสดงว่าไม่ได้ฝัน” หลิวฉวนพูดอย่างโง่ๆ
เย่จวนเอ๋อร์ถลึงตาใส่เขาอย่างแรง แต่ยามนี้ก็ไม่ใช่เวลามาตามเรื่องนี้
เรื่องที่เย่เซี่ยงเหลยชอบไปเก็บวอลนัทขายเอาเงินติดตัว เย่จวนเอ๋อร์รู้มาตั้งแต่แรกแล้ว
แต่นางรู้แต่ว่าเก็บได้ทั้งฤดูใบไม้ร่วงก็ขายได้มากสุดแค่เงินร้อยกว่าเหรียญเท่านั้น เลยไม่เคยใส่ใจ
แต่ตอนนี้นี่มันเรื่องอะไรกัน?
วอลนัทไร้ค่าสองสามลูกขายได้เงินมากขนาดนั้นเชียวหรือ?
หากหานชุนหลิงไม่ใช่คุณนายของประมุขตระกูล เย่จวนเอ๋อร์คงด่าถล่มว่านางเป็นคนหลอกลวงไปแล้ว
ส่วนเย่เซี่ยงเหลยตอนนี้ฟื้นจากความตกตะลึงในตอนแรกได้แล้ว หันไปพูดกับเย่จวนเอ๋อร์อย่างเหิมเกริมว่า “ท่านแม่ ท่านรู้จักอะไรเล่า ข้าบอกท่านตั้งนานแล้วว่า หากหาจิงปาเหลิ่งที่หน้าตาดีได้ ต้องขายได้ราคาดีแน่นอน
“ทุกทีที่ข้าพูด ท่านก็ไม่ชอบฟัง บอกว่าข้าไม่ทำมาหากิน คิดเพ้อเจ้อ
“ทีนี้เห็นหรือยัง ประมุขตระกูลท่านกล่าวว่าวอลนัทที่ข้าเก็บได้ขายได้เงินสิบตำลึงเชียวนะ!
“ท่านพ่อข้าทำงานทั้งปีก็ได้เท่านี้ไม่ใช่หรือ?”
เย่เซี่ยงเหลยพูดมาถึงตอนท้าย ยังกล้าเหยียบเท้าบิดาตัวเองด้วยซ้ำ