ชิงเทียนร้อนใจยิ่งนัก รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที
แม้ตลอดทางจะถูกรุ่ยชินอ๋องอุ้มเข้ามา แต่นางก็จดจำเส้นทางไว้ตั้งนานแล้ว
บ่าวไพร่ในจวนรุ่ยชินอ๋องไม่มีผู้ใดกล้าขวางนาง รุ่ยชินอ๋องกับพระชายารุ่ยชินอ๋องจึงทำได้เพียงเดินตามหลัง
ชิงเทียนวิ่งไปถึงหน้าประตู ก็เห็นเย่เหล่าต้ากำลังขนหีบลงจากรถม้า
นางพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว แล้วหมอบลงบนหีบทั้งตัว “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านกำลังทำอะไรกันเจ้าคะ!”
เมื่ออาสะใภ้ใหญ่เย่ได้ยินชิงเทียนยังเรียกตนว่าแม่ จมูกก็พลันแสบขึ้นมา นางฝืนกลั้นน้ำตาแล้วกล่าวว่า “แม่รู้ว่าของที่จวนอ๋องเตรียมให้เจ้าย่อมดีกว่าของเดิม
“เพียงแต่กลัวเจ้าเคยชินกับข้าวของเก่า ๆ จึงเก็บรวบรวมมาส่งให้
“หากเจ้าชอบก็ใช้ต่อไป หากไม่ชอบก็อย่าทิ้งเสีย ให้พวกเรานำกลับไปได้หรือไม่”
เมื่อรั้งเด็กไว้ไม่ได้ อย่างน้อยยังเหลือข้าวของบางส่วนไว้เป็นความทรงจำ
ชิงเทียนกลับกล่าวว่า “ท่านแม่ แล้วข้ากลับบ้านจะใช้อะไรเล่า”
“หา?” พอได้ยินดังนั้น เย่เหล่าต้ากับอาสะใภ้ใหญ่เย่ก็พากันนิ่งอึ้ง
กลับบ้าน? บ้านไหนกัน?
ชิงเทียนมิใช่ยอมรับบิดามารดาผู้ให้กำเนิดแล้วหรือ ยังจะกลับบ้านไปกับพวกเขาอีกหรือ?
เมื่อได้ยินชิงเทียนยังเรียกเย่เหล่าต้าว่าพ่อ รุ่ยชินอ๋องก็รู้สึกบอกไม่ถูกว่ารสชาติในใจเป็นเช่นไร
ทว่าก่อนหน้านี้สามีภรรยาทั้งสองก็เคยหารือเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวแล้ว
คนตระกูลเย่ไม่ใช่ญาติของชิงเทียน แต่ยังช่วยชีวิตนางไว้ด้วยเสบียงระหว่างอพยพหนีภัย ทั้งยังทะนุถนอมเอ็นดูนางมาตลอด นับเป็นเรื่องหาได้ยากยิ่ง