หลังจากพระชายารุ่ยชินอ๋องพาชิงเทียนไปชมห้องนอนแล้ว รุ่ยชินอ๋องก็พาชิงเทียนไปยังห้องตะวันตกอย่างอดใจรอไม่ไหว
ภายในห้องตะวันตกตั้งของเล่นและของประดับที่รุ่ยชินอ๋องรวบรวมมาจากที่ต่าง ๆ ไว้เต็มห้อง
มีทั้งตุ๊กตาดินเผา หุ่นไม้ งานแกะสลักหิน เครื่องหยก ตลอดจนของเล่นชิ้นเล็ก ๆ และสิ่งของจากตะวันตกหลากหลายชนิด
แม้แต่ไม้ต่อบล็อกตะวันตกชุดนั้นที่เย่เหล่าซานทำขึ้นก่อนหน้านี้ ซึ่งทั้งแพงและหาซื้อยาก บนชั้นวางในห้องก็ยังมีตั้งอยู่ชุดหนึ่ง
เมื่อรุ่ยชินอ๋องเห็นชิงเทียนกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่กล่องไม้ต่อบล็อกบนชั้นวาง เขาก็รีบส่งสัญญาณให้พ่อบ้านนำมันลงมา
“ชิงเทียนชอบสิ่งนี้หรือ?”
ชิงเทียนมองไม้ต่อบล็อกแล้วกล่าวว่า “ของสิ่งนี้แพงไม่น้อย ทั้งยังหาซื้อยากใช่หรือไม่?”
ทั้งที่ตอนนั้นยังหานางไม่พบแท้ ๆ กลับยังอุตส่าห์พยายามหาซื้อไม้ต่อบล็อกมาเตรียมไว้ให้นาง...
“ไม่เป็นไร ขอเพียงเจ้าชอบ ท่านพ่อท่านแม่ใช่ว่าจะซื้อไม่ไหวเสียหน่อย!” รุ่ยชินอ๋องโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อยากได้สิ่งใดก็บอกท่านพ่อ ต่อให้ท่านพ่อหาซื้อไม่ได้ ยังมีเสด็จลุงของเจ้าอีก!”
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ท้ายที่สุดชิงเทียนก็ไม่กล้าบอกว่าไม้ต่อบล็อกชุดนี้นางก็มี ทั้งยังเป็นผลงานของท่านอาสามของนาง ที่ขายแพงถึงเพียงนั้นก็เพราะฉินเฮ่อเซวียนเป็นผู้จัดการอยู่เบื้องหลัง
ช่างเถิด ปล่อยให้เขาดีใจสักหน่อยก็แล้วกัน!
หลังจากชมห้องตะวันตกซึ่งเต็มไปด้วยของเล่นและของประดับแล้ว รุ่ยชินอ๋องก็อุ้มชิงเทียนเดินต่อไปยังด้านหลัง ชี้ไปยังเรือนหลักหลังที่สามซึ่งยังว่างอยู่แล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อคิดจะจัดที่นี่ให้เป็นห้องหนังสือของเจ้า เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”