พระชายารุ่ยชินอ๋องมองปฏิสัมพันธ์ระหว่างเย่เหล่าต้ากับชิงเทียน ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจไม่เดินออกไป
นางมองออกว่าเวลาชิงเทียนอยู่กับสองสามีภรรยาเย่เหล่าต้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กน้อยนั้นมาจากใจจริง
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ารุ่ยชินอ๋องกับนาง กลับมีความรู้สึกห่างเหินอยู่เสมอ
แน่นอนว่าเรื่องนี้จะโทษเด็กไม่ได้ และจะโทษสองสามีภรรยาเย่เหล่าต้าก็ไม่ได้เช่นกัน
พวกเขาช่วยชีวิตนางในยามที่ชิงเทียนลำบากที่สุด คอยช่วยเหลือและปฏิบัติต่อนางอย่างดีมาโดยตลอด เด็กน้อยจะสนิทสนมกับพวกเขาก็เป็นเรื่องปกติ
แม้ในใจจะอดรู้สึกขมขื่นไม่ได้ แต่พระชายารุ่ยชินอ๋องก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตน ขอเพียงนางยืนหยัดดีกับเด็กน้อย สักวันหนึ่งก็ย่อมทำให้หัวใจของเด็กอบอุ่นขึ้นมาได้
แม้พระชายารุ่ยชินอ๋องจะอดทนได้ ทว่าทางฝ่าบาทกลับร้อนใจยิ่งนัก
นับตั้งแต่ชิงเทียนได้พบกับบิดามารดาผู้ให้กำเนิด ขุนนางกรมพิธีการก็ถูกฝ่าบาทเร่งรัดจนแทบอยากไปผูกคอตาย
ธิดาของชินอ๋องนับว่ามีฐานะรองจากองค์หญิงเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อแสดงพระเมตตา ฝ่าบาทยังจะพระราชทานบรรดาศักดิ์จวิ้นจู่แก่ชิงเทียนในพิธีรับตัวกลับเข้าตระกูลอีกด้วย
เช่นนี้กรมพิธีการจึงต้องจัดเตรียมทั้งเครื่องใช้ในพิธี และเครื่องแต่งกายกับขบวนพิธีทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับฐานะจวิ้นจู่ของชิงเทียน
หลายวันมานี้เสนาบดีกรมพิธีการแทบถอนหนวดเคราของตนจนเกลี้ยง คำนวณไปคำนวณมา เรื่องนี้อย่างเร็วที่สุดก็จัดได้ในเดือนสิบเอ็ด หากต้องการให้รอบคอบยิ่งขึ้น ก็ควรจัดในเดือนสิบสอง