หวังเกอกับคนอื่น ๆ คราวนี้ไม่เพียงเดินทางมาด้วยตนเอง แต่ยังนำไม้มาอีกกองหนึ่งด้วย
ทว่าไม้เหล่านั้นไม่ใช่ไม้ท่อนสมบูรณ์ หากเป็นเศษไม้ที่กองสุมอยู่ในคลังของโรงช่างไม้มาแต่ก่อน
เศษไม้พวกนี้แม้จะไม่ค่อยมีประโยชน์ในโรงช่างไม้ แต่จะทิ้งไปก็ช่างน่าเสียดาย ปกติเย่เหล่าซานจึงใช้ซ่อมเครื่องเรือนให้ผู้อื่น
คราวนี้เขาเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อเตรียมเปิดร้านใหม่ เถ้าแก่คนเก่าจึงยกเศษไม้เหล่านี้ให้เขาโดยไม่คิดเงิน
คราวนี้เย่เหล่าซานจึงเลือกไม้ไปทดลองทำงานแกะสลักไม้ของช่างหลิวได้อย่างสะดวก
เขาไม่เลือกสถานที่ เพียงตั้งโต๊ะตัวหนึ่งในห้องโถงของเรือนชั้นที่สอง แล้วเริ่มศึกษางานขึ้นมา
ที่นี่เหมาะแก่การไปเลือกไม้จากคลังได้สะดวกด้วย
คนอื่น ๆ จึงเริ่มลงมือทำงานภายใต้การนำของหวังเกอ
อันดับแรกต้องขยายประตูใหญ่ให้กว้างขวางขึ้น จากนั้นจัดลานเรือนชั้นแรกให้เหมาะแก่การทำเครื่องเรือน สุดท้ายยังต้องทำแท่นยกพื้นในห้องปีกข้างตะวันออกและตะวันตกของเรือนชั้นที่สอง เพื่อเก็บไม้ให้พ้นความชื้นและป้องกันไม่ให้ไม้บิดงอ
ยามว่างจากงาน คนทั้งหลายก็พากันอยู่ในห้องโถงของเรือนชั้นที่สอง บางครั้งยังเข้าไปดูว่าเย่เหล่าซานกำลังทำสิ่งใด
กล่าวตามตรง แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะรู้ว่ากรมช่างหลวงเก่งกาจ แต่ความรู้นั้นก็ยังเลือนรางนัก ไม่รู้เลยว่าคนจากที่นั่นทำสิ่งใดกันแน่
รู้เพียงว่าเมื่อทำสิ่งของถวายฮ่องเต้ ย่อมต้องเป็นช่างฝีมือเลิศล้ำ