เฉิงฉ่างอันกับจางอวี้หรงต่างเป็นช่างในกรมช่างหลวง เพียงแต่ฐานะยังด้อยกว่าช่างหลิว ก่อนหน้านี้ตอนที่เย่เหล่าซานมาช่วยช่างหลิวทำงานแกะสลักไม้ ทั้งสองคนคอยเป็นตัวช่วยอยู่ข้าง ๆ ตลอด จึงคุ้นเคยกันดี
ส่วนกู้เทากับเผยหงเลี่ยงเป็นลูกมือรุ่นก่อนที่ช่างหลิวเคยฝึกสอน ตอนนั้นช่างหลิวส่งพวกเขาไปช่วยขัดแต่งไม้ต่อบล็อกที่หลิงหลงเก๋อ ทั้งยังเคยพบเย่เหล่าซานอยู่สองสามครั้ง
ดังนั้นไม่ว่าจะเรียกใครมา ก็ล้วนยืนยันตัวตนของเย่เหล่าซานได้
ในฐานะลูกมือของช่างหลิว ต่อให้เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็ไม่มีใครไม่รู้จักคนเหล่านี้
อย่างไรเสียช่างหลิวก็มีเรี่ยวแรงจำกัด งานส่วนใหญ่ในการสอนลูกมือใหม่จึงตกอยู่กับเฉิงฉ่างอันและจางอวี้หรง
ส่วนกู้เทากับเผยหงเลี่ยงนับเป็นศิษย์พี่สายตรงของพวกเขา ทั้งยังเป็นยอดฝีมือในบรรดาลูกมือรุ่นก่อน บัดนี้ต่างมีห้องเป็นของตนเองแล้ว และสามารถทำข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันให้เหล่าผู้สูงศักดิ์ในวังได้
ตอนพวกเขาเพิ่งเข้ามา ช่างหลิวเคยยกเรื่องราวของศิษย์พี่ทั้งสองมาใช้กระตุ้นพวกเขา
ยามนี้เมื่อได้ยินว่าเย่เหล่าซานเอ่ยชื่อคนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย คนที่ก่อนหน้านี้ลุกขึ้นเยาะเย้ยเขาก็เริ่มลังเล อดคิดไม่ได้ว่าชายที่ดูราวกับชาวนาผู้นี้จะเป็นยอดคนเร้นกายจริง ๆ หรือไม่
ทว่าคนอื่น ๆ ในห้องยังคงไม่เชื่อ มีคนกล่าวว่า “ใครจะรู้ว่าเจ้าไปได้ยินชื่อคนเหล่านี้มาจากที่ใด อย่าคิดว่าแค่เอ่ยชื่อได้แล้วจะหลอกพวกเราได้”