องค์หญิงใหญ่เพิ่งถูกชิงเทียนอาเจียนรดตัวอย่างกะทันหัน โกรธจนแทบขาดใจ
นางปล่อยให้สาวใช้ช่วยถอดอาภรณ์ที่เปรอะเปื้อนออก จากนั้นก็ล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าก็ยังรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวอยู่ดี
หากมิใช่เพราะอยู่ในวังไม่สะดวก นางคงสั่งให้คนเตรียมน้ำร้อน อาบชำระกายให้สบายไปแล้ว
“นางเด็กตัวซวยคนนี้ช่างอัปมงคลเสียจริง
“ก่อนหน้านี้ก็เพราะสะใภ้เจ็ดพานางไปสำนักศึกษาหญิง ถึงได้ก่อเรื่องมากมายขึ้นมา!
“วันนี้เป็นวันเทศกาลอันประเสริฐ นางยังมาทำเรื่องเช่นนี้กับข้าอีก”
องค์หญิงใหญ่ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ โยนผ้าเช็ดมือลงไปในอ่างน้ำ
“รอให้เรื่องสำเร็จเสียก่อน ดูสิว่าข้าจะจัดการนางอย่างไร!”
สาวใช้ถูกคำพูดของนางทำให้ตกใจจนมือสั่น น้ำกระฉอกออกจากอ่างน้ำ
“เจ้าคิดจะตายหรือ!” องค์หญิงใหญ่ถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยความโมโห “ไม่เห็นหรือว่าข้าเพิ่งเปลี่ยนอาภรณ์ชุดนี้ หากเปียกอีก ข้าก็ไม่มีชุดให้เปลี่ยนแล้ว!”
สาวใช้รีบคุกเข่าลง วางอ่างน้ำไว้ข้างกาย แล้วกล่าวอย่างกระวนกระวายว่า “นายหญิง ขณะนี้พวกเราอยู่ในวัง ขอพระองค์โปรดระวังคำพูด ระวังจะมีคนแอบฟังอยู่หลังผนังเพคะ!”
องค์หญิงใหญ่กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “ข้ารู้เรื่องในวังดีกว่าเจ้าเสียอีก
ตำหนักข้างนี้ไม่มีเรือนใดอยู่ติดกันทั้งสี่ด้าน หรือจะมีคนหมอบอยู่บนหลังคาเพื่อแอบฟังข้าพูดหรือไร?”
กล่าวถึงตรงนี้ องค์หญิงใหญ่ก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
เมื่อลองนึกถึงชะตากรรมของครอบครัวรุ่ยชินอ๋องทั้งสามคน ที่จะตกอยู่ในกำมือของนางหลังจากนี้แล้ว อารมณ์ขององค์หญิงใหญ่ก็พลันดีขึ้น นางยังมีแก่ใจหยอกล้อสาวใช้อีกว่า “ออกไปแล้ว เจ้าจงเดินอ้อมรอบเรือนสักรอบ ตรวจดูว่ามีคนอยู่บนหลังคาหรือไม่”