เมื่อครั้งที่พี่ฉินหนีมาถึงสำนักศึกษาหญิง นางมีชื่อว่าเอ้อร์ยา
ครั้นได้ยินว่านางไม่เคยทำงานอะไรในบ้าน เพียงถูกบิดามารดาบังคับให้เรียนพิณมาตั้งแต่เล็ก สีหน้าแม่นางลวี่ก็พลันเปลี่ยนไป
โดยทั่วไปแล้ว เด็กสาวเช่นนี้มักเป็นคนที่ครอบครัวเตรียมขายให้ผู้อื่นไปเป็นอนุภรรยา หรือไม่ก็ขายเข้าโรงคณิกา
ตอนยังเด็ก พี่ฉินไม่รู้เรื่องนี้เลย นางยังนึกว่าตนเป็นที่รักใคร่ของครอบครัว จึงกลับบ้านอย่างเบิกบานเพื่อบอกว่าจะไปอ่านหนังสือที่สำนักศึกษาหญิง ใครจะรู้ว่ากลับก่อความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นในบ้าน
ท่ามกลางเสียงทะเลาะของบิดามารดา พี่ฉินจึงได้รู้ว่า ที่นางเข้าใจว่าตนเป็นที่รักใคร่นั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงเพราะบิดาหวังจะขายนางให้ได้ราคาดีขึ้น
พี่ฉินยอมรับความจริงนี้ไม่ได้ จึงต่อต้านอย่างรุนแรง หลังถูกบิดาทุบตี นางก็ถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืน
ท้ายที่สุด มารดาของนางทนเห็นนางทุกข์ทรมานไม่ไหว จึงลอบเปิดประตูห้องเก็บฟืนกลางดึก ช่วยนางหนีออกจากบ้าน
หลังหนีออกจากบ้านมาได้ พี่ฉินก็ไม่อยากแตะพิณอยู่นาน แม้แต่เสียงพิณก็ไม่อยากได้ยิน
ภายหลังยังเป็นคำพูดขององค์หญิงที่ทำให้นางได้คิด
“บางทีตอนนั้นบิดาของเจ้าอาจมีเจตนาแอบแฝงที่ให้เจ้าเรียนพิณ แต่ความสามารถที่เจ้าเรียนรู้มานั้นเป็นของเจ้าเอง ทั้งยังทำให้เจ้ามีวิชาติดตัวไว้เลี้ยงชีพเพิ่มขึ้นอีกอย่าง
“เรียนมาตั้งหลายปีแล้ว เพียงเพราะความผิดของผู้อื่น เจ้าจะละทิ้งข้อดีของตนเองเช่นนี้ คุ้มแล้วหรือ?”