พี่ฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นเนี่ยนจือแม้จะสนใจวิชาต่าง ๆ มาก่อน ทว่ายังไม่เคยแสดงออกว่าหลงใหลวิชาใดเป็นพิเศษ
หากจะมีสิ่งใดทำให้นางลังเลถึงเพียงนี้ ก็คงเป็นชาวบริเตนใหญ่สองคนที่องค์หญิงเพิ่งเชิญมาจากประเทศเล็ก ๆ ริมชายฝั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน
ทั้งสองเป็นช่างทำแก้วที่หลบหนีออกมาจากเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
พวกเขาอาศัยเรือประมงสารพัดลำเดินทางมาจนถึงประเทศเล็ก ๆ แห่งหนึ่งริมชายฝั่ง หวังจะหาเรือที่มุ่งหน้ากลับบริเตนใหญ่เพื่อโดยสารไปด้วย
ครั้นชิงเทียนทราบว่าพวกเขาเป็นช่างทำแก้ว จึงให้ขึ้นเรือ โดยให้จ่ายค่าโดยสารด้วยวิธีการทำแก้วที่พวกเขารู้แทน
ทั้งสองจึงขึ้นเรือด้วยความยินดี ชิงเทียนยังสั่งให้คนจัดเตรียมวัตถุดิบที่พวกเขาต้องการให้ครบถ้วน แล้วให้สาธิตวิธีทำแก้วต่อหน้านักเรียนทุกคน
คราวนั้นทั้งสองทำถ้วยแก้วอันงดงามออกมาใบหนึ่ง ทำเอาทุกคนพากันอุทานชื่นชมไม่ขาดปาก
“เจ้าสนใจแก้วหรือ?” พี่ฉินถามหยั่งเชิง
เสิ่นเนี่ยนจือได้ยินแล้วพลันตกใจ “พี่ฉินรู้ได้อย่างไร”
“ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้า มีหรือข้าจะเดาไม่ออก” พี่ฉินกล่าวพลางนั่งลงตรงข้ามนาง “อยากเรียนทำแก้ว มีปัญหาอะไรถึงทำให้เจ้ากลัดกลุ้มเพียงนี้”
เสิ่นเนี่ยนจือทำหน้ามุ่ย “แต่สิ่งที่พวกท่านอยากเรียนล้วนเป็นเครื่องจักรไอน้ำ ดินปืน บ้างก็อยากเรียนวาดแผนที่ หรือชี้ทิศทางให้เรือแล่นกลางทะเลกว้าง มีเพียงข้าที่ชอบของสวยงามอย่างแก้ว
“ถึงเรียนสำเร็จแล้วจะทำอะไรได้เล่า? เอาไปขายหาเงินหรือ?