สองครอบครัวที่พำนักอยู่ในจวนองค์หญิงพอทราบข่าวว่าชิงเทียนคิดจะออกทะเล ต่างก็โกลาหลกันจนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
ทุกคนต่างพากันเกลี้ยกล่อมให้ชิงเทียนล้มเลิกความคิดนี้
เย่ชางเสวี่ยถึงกับเกือบลงมือทุบตีเย่เซี่ยงเหลย เพราะคิดว่าเป็นเพราะเขาพาชิงเทียนออกทะเล นางจึงเสียคนเช่นนี้
คนในครอบครัวล้วนเป็นห่วงความปลอดภัยของชิงเทียน อีกทั้งยังเห็นว่าการเดินทางไปกลับทางทะเลกินเวลานานเกินไป
รุ่ยชินอ๋องกับพระชายารุ่ยชินอ๋องยังถือว่ามีท่าทีอ่อนโยนอยู่บ้าง
“ชิงเทียนเอ๋ย ตะวันตกมีสิ่งใดดึงดูดใจเจ้าหรือ ถึงได้ยืนกรานจะไปให้ได้?”
“นั่นสิ ทุกวันนี้ในต้าฉีมีชาวตะวันตกอยู่มากมาย หากเจ้าอยากรู้อันใด ท่านพ่อจะให้คนไปเชิญพวกเขามาเล่าให้ฟัง
“ต่อให้พวกเขาไม่รู้ ท่านพ่อก็ให้คนไปเชิญอาจารย์จากตะวันตกมาสักหลายคน ให้พวกเขามาเล่าให้ฟังก็สิ้นเรื่อง”
คนตระกูลเย่ไม่ค่อยรู้เรื่องตะวันตก ความกังวลจึงยิ่งมีมาก
ยายเย่จับมือชิงเทียนเอาไว้แล้วกล่าวว่า “ชิงเทียนเอ๋ย ยายแก่แล้ว หากเจ้าไปตะวันตกครานี้ แล้วหลายปีไม่กลับมา ครั้นถึงตอนนั้นหากยายเป็นอะไรไป มิใช่ว่ายายจะไม่ได้พบหน้าเจ้าครั้งสุดท้ายหรอกหรือ!”
“ท่านยาย ร่างกายท่านแข็งแรงดี อย่าทำให้ตนเองตกใจไปเลย ทุกวันนี้เดินทางไปตะวันตกมิได้ใช้เวลานานเหมือนแต่ก่อนแล้ว ใช้เวลาเพียงปีกว่า ๆ ก็กลับมาได้”
อีกทั้งเหตุผลที่ชิงเทียนอยากออกไปก็มีน้ำหนักยิ่ง
“ข้าเคยพบชาวตะวันตกมามากมายในต้าฉี แม้พวกเขาจะชื่นชมความมั่งคั่งของต้าฉีและชีวิตอันสงบสุขของราษฎร ต่างเห็นว่าผู้คนที่นี่มีชีวิตดีกว่าบ้านเกิดของตนมาก