ทุกวันพอถึงเวลาเย็น ในหมู่บ้านก็จะได้ยินเสียงเรียกเด็ก ๆ กลับบ้านกินข้าวดังมาแต่ไกล
บ้านของเด็กซนทั้งหลาย ทุกครั้งต้องเรียกร้องจนเสียงแหบแห้งถึงจะได้ตัวกลับมา
แต่คืนนี้ผิดจากทุกที เพราะแทบทุกบ้านในหมู่บ้านต่างก็ตุ๋นเนื้อกันทั้งนั้น เด็ก ๆ ไม่มีกะจิตกะใจจะวิ่งเล่นข้างนอกอีกต่อไป ต่างก็เงี่ยหูรอฟังเสียงเรียกให้กลับไปกินข้าวกันอยู่แล้ว!
“กลับบ้านกินข้าวได้แล้ว!”
แค่มีคนเริ่มตะโกนเรียก เด็ก ๆ ที่อยู่ข้างนอกไม่ว่าจะกำลังทำงานหรือวิ่งเล่นอยู่ก็พากันวิ่งกลับบ้านเป็นพรวด ๆ
ปกติเย่เซี่ยงเหลยเป็นคนที่ไม่เต็มใจกลับบ้านไปกินข้าวที่สุด แต่คราวนี้กลับวิ่งเร็วเหลือเกิน
พอเข้าประตูมาก็ตรงดิ่งไปที่ครัว พอเห็นเย่จวนเอ๋อร์กำลังตักเนื้อออกจากหม้อ ก็ชะงักฝีเท้าทันทีแล้วพูดออกมาว่า “แม่ แม่ขอรับ คืนนี้เนื้อกวางนี่คงไม่ใช่ฝีมือแม่ทำหรอกใช่ไหมขอรับ?”
มือที่กำลังตักเนื้อของเย่จวนเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองลูกชายด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “แม่ทำ แล้วยังไง?”
เย่เซี่ยงเหลยสีหน้าเคร่งเครียดลงทันที มองเนื้อในอ่างอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เย่จวนเอ๋อร์โกรธจนหยิบไม้กวาดข้าง ๆ ฟาดไปที่ก้นลูกชายทีหนึ่ง
“แม่ทำอาหารไม่อร่อยก็เถอะ แต่ก็เลี้ยงพวกเอ็งสามคนพี่น้องมาได้ใหญ่โต ถ้าไม่อยากกินก็ไปให้พ้น ๆ แม่จะกินกับพ่อเอ็งสองคน!”
หลิวฉวนที่ได้ยินแม่ลูกทะเลาะกันอีกแล้วรีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย ดึงแขนเย่เซี่ยงเหลยพาลูกชายออกไปข้างนอก
“เอ็งนี่เก่งนักนะ ที่ทำให้แม่โกรธทุกที”
เย่เซี่ยงเหลยทำหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ “ข้าก็ไม่อยากทำให้แม่โกรธหรอกขอรับ แต่แม่ทำกับข้าวไม่อร่อยจริง ๆ นี่นา ปกติก็อดทน ๆ กันไป พอได้กินเนื้อทีหนึ่ง... เสียดายเนื้อดี ๆ แบบนี้”
“พูดเบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวแม่เอ็งได้ยินก็โกรธอีก” หลิวฉวนหันไปมองที่ครัว เห็นว่าเย่จวนเอ๋อร์ไม่ได้ออกมา จึงกระซิบบอกลูกชาย “วางใจได้ แม่เอ็งไปตามป้าใหญ่มาทำให้แล้ว เค้าจัดการเรียบร้อย แม่เอ็งก็แค่คอยดูไฟเท่านั้นแหละ”
เย่เซี่ยงเหลยถึงได้ยิ้มออกมา แต่ไม่นานก็ทำหน้ารู้สึกเสียดาย “ป้าใหญ่ทำอาหารก็กลาง ๆ นี่แหละ ถ้าให้แม่ของชิงเทียนมาช่วยทำได้ก็จะดีมาก”
พูดจบก็ยังแลบลิ้นเลียปาก