ชิงเทียนไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมพี่สาวที่เคยกินปลาด้วยกันกับนางเมื่อก่อน จู่ ๆ ถึงได้กลายเป็นคนที่ทำร้ายนางรุนแรงขนาดนั้น
แต่นางกลับรู้สึกได้ว่า พี่สาวคนนี้ไม่ได้ดีกับนาง
และพี่ชายของชุนฮวาก็ยังทะเลาะกับพี่ชายรองของนางอีก
นางจึงหันหน้าหนีจากชุนฮวาอย่างเด็ดขาด
เย่เหล่าต้านั้นก็ไม่สนใจชุนฮวาอยู่แล้ว
หากไม่ใช่เพราะเห็นว่านางยังเป็นเด็ก ด้วยเรื่องที่นางทำร้ายชิงเทียน หมัดของเย่เหล่าต้าคงตกไปบนตัวนางแล้ว
เจ้าหมาน้อยถึงกับวิ่งไปข้างหน้าเย่เหล่าต้า ส่งเสียงเห่าใส่ชุนฮวาไม่หยุด
ชุนฮวามองชิงเทียนด้วยสายตาน่าสงสาร ในใจนางก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย
เพราะนางเป็นเด็กผู้หญิง อยู่บ้านจึงไม่ค่อยได้รับความรักใคร่เอาใจใส่
พี่ชายอย่างหวังเจิ้งเป่าในยามปกติวิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้านทุกวัน
แต่นางต้องให้อาหารไก่ ให้อาหารหมู ตัดหญ้าหมู เก็บฟืน...
ทุกวันมีงานที่ทำไม่รู้จักจบ
เพราะว่าคนในบ้านตั้งแต่นางหลิวไปจนถึงพี่น้องสองคนรวมถึงหวังเจิ้งเป่า ต่างก็ไม่ใช่คนดีอะไร ชาวบ้านก็ไม่กล้าไปรังแกพวกเขา ความโกรธเคืองต่าง ๆ จึงระบายไปที่ชุนฮวาโดยธรรมชาติ
ในยามปกติไม่มีใครสนใจนาง เด็กผู้หญิงวัยเดียวกันในหมู่บ้านก็ไม่เคยชวนนางเล่นด้วย
ดังนั้นเมื่อวันนั้นอาสะใภ้ใหญ่เย่เรียกนางไปกินปลา ชุนฮวารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก
ตอนที่ได้ยินชิงเทียนเรียกนางว่าพี่สาวด้วยเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล ในใจนางก็อบอุ่นขึ้นมาเช่นกัน
แต่พอหวังเจิ้งเป่าทะเลาะกับเด็กตระกูลเย่ นางก็ต้องเลือกเข้าข้างพี่ชายของตัวเอง
ไม่เช่นนั้นถ้าพี่ชายกลับไปฟ้องที่บ้าน นางก็ต้องโดนตีจนสาหัสเป็นแน่
ยามนี้เห็นเย่เหล่าต้าอุ้มชิงเทียนไว้ ชุนฮวารู้สึกหลากหลายอารมณ์ปะปนกัน
ในความคิดก็ผุดขึ้นถึงแววตาผิดหวังของอาสะใภ้ใหญ่เย่ในวันนั้น
นางอยากจะอธิบายว่าวันนั้นตนไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายชิงเทียน แต่พอเห็นท่าทีหันหน้าหนีของชิงเทียน คำพูดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
ต่อให้อธิบายไปก็จะมีประโยชน์อันใด?
นางกับชิงเทียนไม่ใช่คนประเภทเดียวกันเลย
ชิงเทียนมีพ่อแม่รักใคร่ พี่ชายคอยปกป้อง
ส่วนนางเล่า?
นางไม่มีอะไรเลย
หากให้คนในครอบครัวรู้ว่านางยืนคุยกับคนตระกูลเย่อยู่หน้าประตู บางทีอาจจะต้องถูกตีอีก