ยายเย่แม้จะวางท่าทีแข็งกร้าวกับนางกั๋ว แต่พอออกจากห้องพวกนางมาแล้ว ก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
เมื่อก่อนอยู่ในหมู่บ้าน ใครๆ ก็อิจฉาตระกูลเย่ว่าพี่น้องสามัคคีกันดี สะใภ้ก็ลงรอยกันดี ใครจะไปรู้ว่าสุดท้ายกลับได้สะใภ้ที่สร้างปัญหาไม่รู้จักจบสิ้นเข้ามาในบ้าน
แต่ยายเย่ก็ยังมีความคิดโบราณติดอยู่บ้าง ไม่ว่าอย่างไร เรื่องน่าเสียใจเช่นนี้เกิดขึ้นในบ้านแล้ว ปฏิกิริยาแรกของนางคือต้องกลบเกลื่อนเอาไว้ แล้วค่อยแก้ไขภายใน เรื่องนี้ถ้าแพร่ออกไปภายนอก ช่างน่าอายยิ่งนัก
ตอนนี้นางกั๋วท้องจริงๆ ต่อให้นางจะโกรธเพียงใด ก็ต้องเห็นแก่เด็กในท้อง จึงทำได้เพียงรับเรื่องนี้มาไว้ที่ตัวเอง
คิดมาถึงตรงนี้ ยายเย่ก็ลุกขึ้น เดินไปที่ห้องของเย่เหล่าต้าด้วยตัวเอง
ขณะนี้หัวหน้ามือปราบจางกลับไปแล้ว เหลือเพียงเย่เหล่าต้านอนอยู่บนเตียง
“แม่ มาได้ยังไง?” เย่เหล่าต้าเห็นนางเข้ามาในห้องก็คิดจะลุกขึ้นนั่ง
“นอนลงไปเถิด จะลุกขึ้นมาทำไม” ยายเย่รีบพูด “หลังของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ฟื้นฟูดีแล้วหรือยัง?”
“แม่ ข้าไม่เป็นไร” เย่เหล่าต้าพูดพลางพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ “ก็เพราะวันนั้นหมอบอกให้ข้าพักผ่อนอีกสองสามวัน ผลปรากฏว่าชิงเทียนจำได้เข้าจริงๆ
“วันนี้ไม่ไปเรียนหนังสือกับอาจารย์เว่ยแล้ว เอาแต่มาหาข้าอยู่เรื่อยเลย ทำให้ข้าอยากลุกขึ้นมาเดินเล่นนิดหน่อยยังต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนขโมย”
“ควรจะมีคนที่คอยควบคุมเจ้าได้จริงๆ ด้วย” ยายเย่ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มตามลูกชาย “ชิงเทียนเด็กคนนี้ดีจริงๆ เจ้าสองคนไม่ได้ดูคนผิด”