เย่เหล่าซื่อพยายามเลือกสรรถ้อยคำอย่างระมัดระวัง ไม่ให้ไปกระตุ้นนางกั๋วมากเกินไปนัก “แม้เจ้ามีครรภ์ แต่เรื่องนี้... เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเจ้าอยู่ดี ว่าแต่... เจ้าว่าอย่างนั้นหรือไม่...”
“แล้วจะให้ข้าทำยังไงเล่า!” นางกั๋วตบขาตัวเองเสียงดัง แล้วร่ำไห้โฮ “แบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้ ข้าเห็นว่าเจ้าไม่คิดจะช่วยข้าจริง ๆ”
“หรือว่าเจ้าหวังให้ข้าถูกหัวหน้ามือปราบจับกุมตัวไป แล้วเจ้าจะได้หาภรรยาใหม่หรือไง?”
“เจ้าพูดอะไรกันนักหนา!” เย่เหล่าซื่อเอ่ยอย่างจนใจ “เลิกร้องไห้เถอะ ร้องไห้มาก ๆ ไม่ดีต่อเด็กในท้อง”
พอพูดจบประโยคนี้ นางกั๋วก็ฉวยจังหวะโจมตีทันที “ตอนนี้เจ้าใส่ใจแต่ความปลอดภัยของเด็ก ส่วนข้าจะเป็นจะตายยังไง เจ้าไม่แยแสเลยสักนิด ใช่หรือไม่?”
“เปล่า... ข้า...” เย่เหล่าซื่อจะเถียงก็เถียงไม่ชนะนางกั๋ว ถูกนางย้อนจนพูดอะไรไม่เป็นประโยค “ช่างเถอะ ข้าไปสืบท่าทีของแม่ให้เจ้าก่อนก็แล้วกัน”
ยายเย่รู้ความตั้งใจของเย่เหล่าซื่อแล้ว โกรธจนต้องลูบหน้าอกถี่ ๆ
ไม่งั้นนางกลัวว่าตนจะหายใจติดขัด ค้างอยู่อย่างนั้น แล้วสำลักตนเองตายไปเสียก่อน
ต้องมาหงุดหงิดตายเพราะคนแบบนี้มันไม่คุ้มเลยสักนิด
นึกถึงเมื่อวานลูกชายคนโตมาบอกว่าระแวงนางกั๋ว ตนเองกลับยังคิดว่านางกั๋วไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้
ยายเย่รู้สึกหน้าแดงวูบราวกับถูกตบไปหลายฉาดติด ๆ กัน
“ลูกสะใภ้เจ้าทำเรื่องแบบนี้ลงไป แล้วยังอยากให้ข้าพูดอะไรอีกหรืออย่างไร”