บ่าวไพร่ในจวนอ๋องเห็นรองเท้าบูตที่ชิงเทียนหยิบออกมา ต่างเผยสีหน้าเหลือเชื่อ
แม้รองเท้าบูตจะถูกขัดจนสะอาดเอี่ยม แต่ก็เห็นร่องรอยปะแล้วปะอีก ซ่อมแล้วซ่อมอีกอย่างชัดเจน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขนที่แทบถูกเสียดสีจนเกลี้ยง เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยตรงขอบรองเท้าเท่านั้น
พวกนางไม่เคยเห็นผู้ใดสวมรองเท้าหนังจนอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วยังจะสวมต่อ มิใช่ว่าควรทิ้งไปนานแล้วหรือ?
พระชายารุ่ยชินอ๋องเองก็คาดไม่ถึงว่า อาสะใภ้ใหญ่เย่ที่ทั้งเข้าร่วมการประลองฝีมือทำอาหารและเปิดหอสุรา ชีวิตในบ้านกลับยากลำบากถึงเพียงนี้
โดยเฉพาะเมื่อรองเท้าหนังเก่าขาดคู่นี้อยู่ในมือชิงเทียน ยิ่งเทียบกับเครื่องแต่งกายบนกายนางแล้วแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
พระชายารุ่ยชินอ๋องอดคิดไม่ได้ว่า เรื่องอื่นไม่ต้องกล่าวถึง แค่เย่เหล่าต้ากับภรรยาปฏิบัติต่อชิงเทียนก็ดีเกินกว่าจะหาใดเปรียบแล้ว
ดังที่ฮูหยินฉินเคยกล่าวกับนางก่อนหน้านี้ นางดีกับชิงเทียนเพราะชิงเทียนเป็นบุตรที่นางอุ้มท้องสิบเดือนแล้วให้กำเนิด
แต่ที่เย่เหล่าต้ากับภรรยาดีกับชิงเทียนถึงเพียงนั้น เป็นเพราะรักใคร่เด็กน้อยจนฝังลึกถึงกระดูกจึงทำได้
เรื่องอื่นไม่ต้องกล่าวถึง ครอบครัวชาวนาทั่วไป ต่อให้เป็นบุตรสาวแท้ๆ ยังไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กที่เก็บกลับมาจากกลางทาง
ตอนพระชายารุ่ยชินอ๋องได้ฟัง แม้จะรู้สึกว่ามีเหตุผล ทว่าก็ไม่ได้ซาบซึ้งใจมากนัก
แต่บัดนี้นางกลับเข้าใจถ้อยคำเหล่านั้นอย่างแท้จริงขึ้นมา