เย่เหล่าซานตามเฉิงฉ่างอันไปยังเรือนด้านหลัง ที่แห่งนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนหน้านี้เขากับช่างหลิวเคยปลีกตัวทำงานแกะสลักไม้อยู่ที่นี่
คราวนี้ได้กลับมาเยือนสถานที่เดิมอีกครั้ง เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองร่วมแรงร่วมใจกันในวันวาน เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปในห้อง เขากลับตกใจกับสภาพของช่างหลิว
หากเฉิงฉ่างอันเพียงดูซูบเซียวอ่อนล้า ช่างหลิวก็แทบจะอยู่ในสภาพใกล้พังทลายเต็มที
ดังนั้นคำแรกที่เย่เหล่าซานเอ่ยหลังเข้าห้องจึงเป็น “ช่างหลิว ท่านไม่ได้หลับมานานเท่าใดแล้ว?”
เมื่อครู่ช่างหลิวได้ยินเสียงฝีเท้ากับเสียงประตูแล้ว แต่คิดว่าเฉิงฉ่างอันกลับมา จึงไม่ได้ใส่ใจ
พอได้ยินเสียงเย่เหล่าซาน เขาก็ตกใจจนสะดุ้ง นึกว่าตนหูแว่ว จึงลุกพรวดขึ้นมองไปทางประตู
ทว่าช่างหลิวแทบไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว
พอลุกขึ้นอย่างฉับพลันก็รู้สึกบ้านหมุน ตาพร่ามืด ร่างโงนเงนสองครั้งก่อนจะหงายหลังล้มลง
เฉิงฉ่างอันกับเย่เหล่าซานตกใจพร้อมกัน ต่างพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว
โชคดีที่เย่เหล่าซานอยู่ใกล้กว่า เขาคว้าแขนช่างหลิวไว้ได้ทัน แล้วออกแรงดึงเข้ามาหาตน
เฉิงฉ่างอันที่ตามมาถึงติด ๆ รีบประคองแขนอีกข้างของช่างหลิวไว้
ทั้งสองช่วยกันคนละไม้คนละมือ จึงพยุงร่างเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
หลังประคองช่างหลิวเข้าไปนอนในห้องด้านในแล้ว เฉิงฉ่างอันก็กล่าวว่า “พี่สามเย่ รบกวนท่านช่วยดูแลช่างหลิวที่นี่ ข้าจะไปตามหมอมา”