“พวกท่านไหวหรือไม่? นั่นรองเสนาบดีกรมกลาโหมเชียวนะ มิใช่คนธรรมดา!” เจ้าของบ้านนึกว่าคนกลุ่มนี้เป็นพวกหนุ่มเลือดร้อนจากต่างถิ่น จึงยังคงกล่าวเตือนด้วยความหวังดี “อย่างที่เขาว่ากัน มังกรแกร่งยังสู้พญานาคเจ้าถิ่นไม่ได้!”
“ยิ่งกว่านั้น ที่นี่คือเมืองหลวง เต็มไปด้วยเชื้อพระวงศ์และขุนนางผู้สูงศักดิ์ พวกท่านอย่าได้หุนหันพลันแล่นเป็นอันขาด มิสู้หลีกทางไปก่อน รอให้พ้นช่วงนี้แล้วค่อยว่ากันเถิด!”
“ท่านผู้เฒ่า วางใจเถิด ไม่มีเรื่องอันใดหรอก ต่อให้เผลอทำลายลานบ้านหรือเรือนของท่าน ความเสียหายก็จะไม่ให้ท่านต้องรับผิดชอบ”
ท้ายที่สุด เจ้าของบ้านก็จากไปด้วยความกังวลใจ หลังเย่ชิ่งซานเกลี้ยกล่อมอยู่ครู่ใหญ่
ทว่าเขายังคงเป็นห่วง จึงอ้อมไปบ้านเพื่อนบ้านเพื่อบอกกล่าว แล้วอยู่ที่นั่นสักพัก ตั้งใจแอบสังเกตสถานการณ์
หลังส่งเจ้าของบ้านไปแล้ว เย่ชิ่งซานก็มิได้วางท่าใหญ่โต เขาให้ท่านจูกลับไปก่อนทันที ประการแรกเพื่อเรียกคนมาช่วย ประการที่สองจะได้รีบนำสัญญาไปส่งที่ว่าการ
เย่เหล่าซานไม่เข้าใจเรื่องขุนนาง จึงอดถามไม่ได้ว่า “พี่ชิ่งซาน รองเสนาบดีกรมกลาโหมผู้นี้กับท่าน ใครมียศสูงกว่ากันหรือ? กรมกลาโหมดูแลท่านด้วยหรือไม่?
“หากไม่ไหวจริง ๆ ข้าก็ไม่เช่าลานนี้แล้ว อย่าให้ท่านต้องเดือดร้อนเพราะข้าเลย”
“วางใจเถิด เป็นเพียงรองเสนาบดีกรมกลาโหม มิใช่เสนาบดีกรมกลาโหมเสียหน่อย
“อีกทั้งเสนาบดีกรมกลาโหมยังมีสัมพันธ์อันดีกับใต้เท้าฉิน ย่อมไม่เข้าข้างเขา”